συνεργατες εκπαιδευτικοι ....

"Χωρίς τη δική σας επάρκεια, τον επαγγελματισμό, αλλά και την αφοσίωση στο έργο σας, το εκπαιδευτικό σύστημα θα ήταν αδύνατον να λειτουργήσει. Εσείς, αποτελείτε τη ραχοκοκαλιά που συγκροτεί το γενικότερο πλέγμα της Παιδείας. Άλλωστε, η αποστολή σας ξεπερνά την κατά γράμμα εφαρμογή του αναλυτικού προγράμματος. "


απο το γραμμα του υπουργου παιδειας προς τους εκπαιδευτικους, για την αρχη της σχολικης χρονιας,που πριν λίγο εφτασε με το email .

Το γνωστο γλύψιμο ... ή μηπως μας σπρώχνει λίγο να φτάσουμε στην υπαρξιακή γνώση

Σε πιο απλα ελληνικα και σε συδυασμο με το γιαλομικο- υπαρξιακο
( αναφερομαι στο Νο 5 bulletινο της Μαριλένας):"μην περιμενετε υποστηριξη, έχετε ολόκληρη την ευθύνη για το εκπαιδευτικο σύστημα" ( σιγα μην την ειχε το κρατος)

οχι οτι τα παιρνει κανεις στα σοβαρα...

αλλα μηπως το επομενο θα ειναι οτι φταινε οι ανεπαρκεις εκπαιδευτικοι που δε μπορουν να τσουβαλιασουν αυτισμό, τυφλοτητα κωφωση , και κινητικες αναπηριες, νοητικη υστερηση , ολα μαζι σε τμηματα των 10 παιδιων και να κανουν το εκπαιδευτικο συστημα να λειτουργήσει?

τα κεφαλια μεσα

χτες διαπιστώσαμε οτι έχουμε πολλή δουλειά και φέτος στα εργ- λογο- μαθήματα.
Η κατανόηση του προφορικού λόγου ειναι σε χαμηλο επίπεδο που ανεβαίνει δύσκολα.
οι ψιλές πέφτουν βροχή για διάφορους λόγους ( προσέγγιση, αποφυγη αλλης δυσκολης δραστηριότητας, ζήλια κτλ )
Σήμερα το πρωι περάσαμε απο το σχολείο.
Θα επαναλάβουμε το ειδικό νηπιαγωγείο, με δυο καινούριους συμμαθητές και δυο παλιους.
ανομοιογενές τμήμα , αλλα τουλάχιστον γνωστο περιβάλλον και δασκάλες.
Στο δημοτικό τα τμήματα του αυτισμου- ωσαν καυτες πατάτες -έχουν πεταχτεί προς τους αναπληρωτές που θα τα αναλάβουν, οπότε δεν το συζητάμε να πάμε προς τα εκεί.
Παρασκευή στις 9 ο αγιασμος και τα λέμε απο Δευτέρα.

Κατι μου λέει ότι πρέπει οπωσδήποτε να βρουμε δάσκαλο για το σπίτι

θησαυροί...για πέταμα

...πολύχρωμα πλαστικά σκατολο΅ιδια που εκτελούν μικρές ή μεγάλες βολές μέσα στο κλουβί ή στο τζάκι ή κάπου μέσα τελος παντων.( ψαχνω τι να είναι αυτο το "μεσα" οταν θα επιστρέψει μονιμα στο διαμέρισμα)

Μετα ζητάμε βοήθεια= καποιος να τα ξαναμαζέψει ,

και με τα πολεμοφόδια μαζεμένα ξεκινάμε παλι απο την αρχή.

παρατηρώ ότι θέλει να τα πετάει κάπου που να φαίνονται οτι είναι εκεί,αλλα δεν τα πετάει π.χ. χάμω που θα μπορούσε να τα μαζέυει μόνος του.


εχουμε αποφύγει το μερος πισω απο τη βιβλιοθήκη μέσα στο σπίτι, αλλά όχι το πέταγμα εξω απο το φράχτη σε ανοιχτους χώρους...
Ακόμα δεν το εχω αποκωδικοποιήσει , και οι προσπαθειες να το περιορίσουμε αποβαίνουν άκαρπες.

πιθανοι λόγοι:

• να τα βλέπει , να παρακολουθεί την πορεία τους καθώς εκτελούν βολή; ( περίπτωση μπαλκονιου και φράχτη)
• να κάνει την κίνηση της εκτόξευσης; βάζω ένα στόχο και τον πετυχαίνω;( περίπτωση αντικειμένων που ξαναπέφτουν μόνα τους απο το ράφι πχ)
• να τα κρύβει;( περίπτωση ψηλών ραφιών, φουρκέτας στη μικρη τιβι, καλαμακιων στο αερόθερμο, νομισματα στον κουμπαρα...
• να επαναλαμβάνει τη διαδικασία πετάω μαζεύω ξαναπετάω; (ειναι απλή ρουτίνα)
• ισως ειναι κάτι που δεν έχω προσέξει.

Πάντως τον χαλαρώνει . ειναι το παιχνίδι που θα τρέξει να παίξει στον "ελεύθερο" χρονο του. Απλά φοβάμαι ότι αν δεν το ελέγξουμε , θα εκτοξεύει αδιακρίτως αντικείμενα σε όλους αδιακρίτως τους στόχους... με συνέπειες που ούτε να σκεφτώ δε θέλω

επιστροφη

Διακοπές τέλος.Σιγα σιγα να οργανωθούμε.

Αυτη τη φορά καταφέραμε να εξασφαλισουμε και μια γωνίτσα για καθιστές δουλειες στο χωριο.

Το γνωστο άγχος του Σεπτέμβρη , τι θα κάνουμε και με ποιους και που και ποτε....

Βαθιές ανάσες.

.

break

H ξεκουραση του πολεμιστη.

Η ωρα που ξαρματώνεται κι αφήνει την ασπίδα και το δόρυ να σωριαστουν καταγής. Η σκόνη του δρόμου, ανάκατη με ιδρώτα και αίμα απο τη μαχη, ενας πηχτος χυλος που του καιει τα ματια ,και τα μελη του σωματος του δίνουν ενα - ενα το παρων με σηματα πόνου.

Καπως ετσι (σαν πολεμιστής στις πυλες της φωτιας) με βρίσκει το τελος της εποχής.

1η εικονα : Τόπος -η αγαπημενη μου παραλια στο χωριο μου,και Χρονος : δειλινο - τελος της μερας

το χερακι πισω απο το δεντρο των παιδικων μου χρονων ειναι του πριγκηπα, ετοιμο να λιθοβολήσει ότι κινειται .

2η εικόνα : τα στεφάνια με τις κορδέλες στη ροδακινιά του περιβολιου, πλάι στο βασιλικο.Η παράσταση τελείωσε, και οι νεραϊδοχορεύτριες κρέμασαν τη μαντήλα στο δέντρο.
Το παλληκάρι τις ειδε που χορεύαν κι αυτες του πηραν τη μιλιά.

εχω απίστευτη ανάγκη απο ξεκούρασηηηηηη....

σημερα πηγαμε κομμωτηριο. ενα κουρεμα κράτησε 70 λεπτα. 1 λεπτο δουλευε η κομμωτρια στο κεφαλι του Νασου,και 5 λεπτα εκανε "διάλειμμα". Τα καταφεραμε.

Διαφορα

31 βαθμοι με ανοιχτα παράθυρα.επιμενουμε οικολογικα χωρις αρκουδισιον , αλλα τετοιες ωρες ... Ξαφνικα το 31 γινεται 32 και σταζω απο τη μια στιγμη στην αλλη.

εδω και ενα μηνα το τρεξιμο ειναι απιστευτο. 100 χιλιομετρα καθε μερα που τα μοιράζομαι με τον μπαμπάκα μου - και μετα το ατυχες που ανεφερα στο προηγουμενο ποστ- και με τον σύζυγο. μια βδομαδα ακομα, μετα διακοπευουμε.

Για το αυτοκινητο λειπει ακομα ενα μουαγιέ ή καπως έτσι ,που θα ερθει την αλλη βδομαδα.

Τα κοριτσια στο εξοχικο περνανε το πιο ωραιο καλοκαιρι .Παίζουν όλη μερα. Ανεβαινουν στα δεντρα,πιανουν τζιτζικια, μιαρα και γενικοτερα ο,τι κινειται , παριστανουν τις γοργονες τις πριγκιπισσες ή τις φτωχες κατα περίσταση και ετοιμαζουν και παρασταση για αποχαιρετισμο. Ο Νασος μαλλον θέλει να παίξει μαζι τους , προσπαθει να τις προκαλέσει με σπρωξιές και τραβήγματα μαλλιων ..... κι αυτες χαχανιζουν ή στριγγλίζουν.Το εχουν καταμπερδέψει το μικρο μου.αλλα ετσι ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις....

Ανακάλυψα στο αερικο ενα υπέροχο τραγούδι,το somersault ki εχω κολλήσει μερες τωρα.

Λιγα τραγούδια με εχουν συνεπαρει ετσι .Αν καταφερω να το περιγράψω με λόγια, θα το γραψω εδω .

οι μαυρες μου *

Πέμπτη μεσημέρι.
εχω γυρίσει απο γναθοχειρουργο,με μια ζαλάδα και το γνωστο ενοχλητικο αισθημα στη μασέλα.Βάζω πάγο, χαπακώνομαι , κι ελπίζοντας να περάσει... σερνομαι ,
οταν ξυπνω ισα ισα προλαβαίνω να παω να φερω το νασο για μάθημα.
Με το αυτοκίνητο δε νιώθω καλά αλλα σφίγγω τα δόντια και λέω στον εαυτό μου να προσέχω.
ο ήλιος βαράει απέναντι και συνειδητοποιώ ότι χάνω κάποια καρρε απο το roadmovie. το πεζοδρόμιο πλησιάζει , δεν το αποφεύγω ικανοποίητικά ,και μετα σα να χάνω τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Η φασαρία του σκασμένου λάστιχου και το απότομο του φρένου αναστατώνουν το Νασο, αρχίζει τη γκρίνια.
Δεν έχω μαζί μου κινητό, οδηγω μεχρι το κοντινο περίπτερο και ζητάω βοήθεια απο το συζυγο. Με μουσική στο αυτοκίνητο και χωρίς να κατεβει (ούτε όταν αλλαζε το λάστιχο ) ο Νασούλης ηρέμησε.

Την επόμενη το αυτοκίνητο πάει με την οδική στο συνεργείο.
και σήμερα σκάει η λυπητερη: συστημα διέυθυνσης, ανάρτησης ,ψαλίδια , ζάντες, ρόδες και άλλες αγνωστες λέξεις κοστίζουν 1600 ευρωπουλάκια. πάνω απο ενας μισθος.
Να το φτιάξω ή να το πουλήσω;

"Σίδερα είναι , εσύ να εισαι καλα" .
ΑΝ ειχα χτυπήσει;αν ειχε πάθει κατι ο Νασος;
αν είχα πάθει εγω κατι;
πόσο αξίζει το ότι δεν εγινε το μοιραίο;
Αν είχα ακυρώσει το μάθημα , θα ήταν όλα ωραία και καλα;
την επόμενη φορά μπορει να μην είμαι εδω να το κουβεντιάζω το θέμα.
και έχω ενα σωρό εκκρεμμότητες....


* ο τίτλος ,απο ένα σχόλιο του χρήστου ρ. χτες ,στον παιδότοπο που βρεθήκαμε: " οταν δεν έχεις τις μαυρες σου έχεις καλες εμπνέυσεις"... τωρα εχω τις μαυρες μου.