Γενεθλια 2

και ναι !!!
σημερα κυριακη 24 οκτωβριου 4 μερες αφου κλεισαμε τα 7 ΣΒΗΣΑΜΕ ΚΕΡΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ!!!

ΑΦΟΥ οπως προανεφερα, ειχαμε κανει ενα παρτυ στο σχολειο, και ειχε προηγη8ει και το επεισοδιο με το ατυχημα της προηγουμενης Κυριακης, το διλημμα ηταν το εξης
να κανουμε η να μην κανουμε παρτυ για τα γενεθλια ;
η μια αποψη ηταν "οχι" , γιατι γιορτασε στο σχολειο , γιατι δεν εχει νοημα το γεγονος γι αυτον, γιατι αν του μαζεψουμε πολλα παιδακια γυρω γυρω μπορει να πετάξει κατι σε καποιον η να ζοριστει απο την πολυκοσμια και να βγαλει αρνητικες συμπεριφορες.
Η αλλη αποψη ηταν :ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΤΥ.οχι μονο για το Νασο , αλλα για ολους μας. Ο νασος ειναι ενα εφτάχρονο πια παιδάκι και έχει δικαιωμα να του εύχονται για τα γενέθλια του.Πρεπει να μαθει τι ειναι τα γενεθλια, και στο κατω κατω εγω σα μαμα τη μερα που τον γεννησα και ηρθε στη ζωη μου θελω να τη γιορταζω!!!!
σημειωτεον: περσι δεν καναμε παρτυ.

Αν αποφευγουμε να τον εκθέτουμε σε καινουρια πραγματα, ακομα και αυτα που τον δυσκολευουν δεν του δινουμε την ευκαιρια να τα κατακτησει
Ετσι λοιπον η μερα τυχαια ξεκινησε με το παρτυ μιας φιλης σε παιδοτοπο.
η φαση 1 λοιπον του σχεδιου πηγε ανέλπιστα καλα - ειδαμε την τουρτα , τα κερακια , το τραγουδακι , τις ευχες.
Μετα καναμε πρόβα μικρη και ελεγχόμενη. Να φυσαει ξερει αλλα μεχρι στιγμης μονο με σφυριχτρες καλαμακια κτλ.
Ετσι χρησιμοποιησαμε ενα βοηθητικο καλαμακι.
φαση2 φυσαμε με το καλαμακι και σβηνουμε ενα κερακι.
φαση 3 το επαναλαμβανουμε με κερακι πανω σε κεικ και παιδια τριγυρω (εθελοντες η αδερφη με τους κολλητους.
φαση 4 (μετα απο λιγο ) σβληνουμε φυσωντας απο καλαμακι 3 κερακια και ειμαστε ετοιμοι
φαση 5 . μαζευεται ολος ο κοσμος - καπου 15 ξαδερφακια
φαση 6 ερχεται ο νασος αλλα εχω ξεχασει να αναψω τα κερια , μεχρι να το αναψω εφυγε.
φαση 7 με αναμμενα τα κεράκια , και τον κοσμο τριγυρω , φυσηξε μεσα απο το καλαμάκι και εσβησε και τα 7 κερακια του
τελος: για 1 λεπτο καμαρωσε το κατορθωμα του

Τελος καλο ολα καλα, ολοι διασκεδασαν, και δεν ειχαμε ατυχηματα.

διαφορα του ΣΚ .

• Γενέθλια της "μεγάλης" στο "λεμονόδασος" -αναπάντεχα καλά. συμμαθητές έβαλαν τους γονεις να οδήγησουν χιλιόμετρα για να έρθουν στα γενέθλια της πριγκήπισσας.Τα μπαλόνια αποδείχτηκαν ακαταμάχητα , ειδικα στη μορφη της νεροβόμβας.οι μονοι που ζορίστηκαν ήταν τα κουνέλια της γιαγιάς , που πέρασαν απο όλα τα παιδικά χεράκια , και αναγκάστηκαν να παίξουν και κυνηγητό , χωρις να βγάλουν ούτε κιχ.
  
• το reunion των συμμαθητων 20 χρονια μετα τη Γ λυκειου έγινε φέτος, χωρις εμένα. Παρόλο που το περίμενα καιρό, κάτι η σκέψη οτι "όσες σχέσεις ήταν να κρατήσουν κράτησαν", κατι που δεν προλάβαινα να παω κομμωτήριο ... τελικα δεν πηγα. Ισως και να με τρόμαξε η σκέψη ότι απο τους παλιούς που δεν έχω δει πρόσφατα δε θα με θυμόταν κανείς... Τα έτη φωτός που έχω διανύσει μετά τη διάγνωση έχουν συμβάλει στο να μη με χαλάνε πια τετοια θέματα "κοινωνικότητας".
  
• ηταν το δευτερο συνεχόμενο ΣΚ που είχε πολυ κόσμο τριγύρω , και το μικρο μου δεν εχασε την ψυχραιμια του.Το προηγούμενο ΣΚ, καποια στιγμή αγχώθηκε και εβαλε τα κλάματα, και χρειάστηκε να μείνουμε οι δυο μας με μουσικουλα για κανενα 10λεπτο προκειμένου να βρούμε μια ηρεμία. Χτες ήταν πολύ καλύτερος σ'αυτό. Βέβαια η επικοινωνία του με τους καλεσμένους είχε πάντα σχέση με τα ωραία πλαστικα πιατακια-κουταλακια-ποτηρακια που κρατουσαν....πολεμοφόδια για το κοτέτσι.Ειναι καλό που ηταν 'ηρεμος, ειχε γνήσια ευχαρίστηση απο το πέταγμα των πλαστικών.Μήπως όμως είναι πάλι ένα κλείσιμο στον εαυτό του και να μη το πανηγυρίζω? Τελικα καταλήγω ότι δεν είναι ολες οι μέρες ίδιες, και το πιο σημαντικο ειναι να βρίσκει ενα τρόπο να συνυπάρχει. Δεν τον φωτογράφησα, αλλα κάποια στιγμή , που ειχε μαζέψει κουταλάκια απο την τούρτα και εκανε το γνωστο tapping στα μάγουλα , ήταν ένα γνήσιο γυφτάκι !Ο πιο γλυκος μουτζούρης

Πυξ-λαξ 2

η μεχρι στιγμης παρατήρηση δείχνει οτι οι κλωτσιές πέφτουν για όλους τους πιθανους λόγους

Βασικα για να τραβήξει την προσοχή όταν

• ζηλεύει που καποιος ασχολειται με αλλο παιδακι


• βαριέται γιατι δεν ξέρει τι θα κανει μετα


• θέλει να ξεκινησουμε ενα παιχνίδι - πχ κυνηγητό

ή για να προκαλέσει - παρατηρήσει την αντίδραση του άλλου .

βλέπω ότι είναι ενας τρόπος να αλληλεπιδράσει με τους άλλους κοινωνικά...μια που μας λείπει το ρημάδι το λέγειν.....

προς το παρόν

• του δείχνουμε ότι είναι κακό , αφαιρώντας του τα αγαπημένα πραγματακια που συνηθως κραταει ... για λιγο...
• λεμε παντα " δεν κλωτσάμε"
• ... παρατηρούμε , για να δειξουμε εναλλακτικές.

επικοινωνιακα

η ζωγραφιά απο τα χεράκια του πρίγκηπά μου .
πηζω στη δουλεια αυτο τον καιρο και σε πολλά ενδιαφέροντα θέματα δεν έχω πάρει θέση.

ομως επανέρχονται , άλυτα και βασανιστικά:-)
οπότε , δεν αγχώνομαι , όλα θα βγουν - στη φόρα κάποια στιγμη)

Παρατηρώ τον τρόπο που ο Νασος αλληλεπιδρά με τρίτους. Ανάλογα με τον τρόπο που τον προσεγγίζουν μπορεί να δείξει απο μεγάλη χαρά μεχρι εκνευρισμο.Αυτο ,μεταξύ μας , υγιέστατο το βρίσκω.Συχνά όμως υπάρχει αυτο το "ατσούμπαλο" , που μπορεί να σε τραβήξει απο τα μαλλιά και να τα ξεριζώσει για να πας κοντα να σου δώσει φιλάκι.
πολλοί νιώθουν αμηχανια. εκει μπαινω εγω και καθοδηγώ; κι εγω ανθρωπος ειμαι ομως με τις ανασφάλειές μου,ισως και σαν αυτιστικομανα να είμαι κι εγώ αυτιστικη.και δεν ξέρω πόσο κόπο και χρόνο έχουν σκοπό να αφιερώσουν στο μονάκριβό μου.Οπότε κάνω την πάπια , και τελικά δε ξέρω αν αυτό είναι καλό για το μικρούλι μου.
Σε παρέες παιδιών μπορεί να θέλει να παίξει.Καλές στιγμές έχουμε συνήθως με μικρότερα παιδάκια. τα συνομήλικα ή λίγο πιο μεγάλα φοβουνται ότι θα τους χαλάσει το παιχνίδι.
μόλις του βάλουν μια φωνή γίνεται λούης.
με τους μεγάλους ψάχνει να βρει ποιος θα του κάνει τη χάρη.καταλαβάινει το ΟΧΙ και στην επόμενη φάση δοκιμάζει άλλον. με όποιον περάσει καλά τον ζητά ξανά και ξανα.όποιος είναι σκληρός, μπορεί να φάει και ξύλο. και εκει ειναι τα δύσκολα: αναρωτιέμαι αν σκέφτονται οτι είναι κακομαθημένος , αλλά δεν έχω περιθώριο να φορτωθώ κι άλλες ενοχές. Σιγουρα θέλει δουλεια με τα όρια , αλλά είναι παιδάκι και μάλιστα αυτιστικό.

Το ερώτημα γιά μένα είναι το εξής:
κάποιες συμπεριφορές ειναι κατάλληλες για την ηλικία του και κατα συνέπεια αποδεκτές απο τρίτους.
η "σωστη" συμπεριφορά όμως θέλει ΠΟΛΥ χρονο μέχρι να τη μάθει.
Τι κάνουμε λοιπόν; με το φόβο να μην καθιερώσει λάθος συμπεριφορές δεν το αφήνω να φερθεί σαν παιδάκι της ηλικίας του;
και σαν ποιας ηλικίας παιδάκι πρεπει να περιμένω να φερθεί;;;

το πολύφρουτο

Το δεντράκι στα δεξιά λέγεται πολύφρουτο.[το ζωγραφισαμε στις διακοπες μαμα και κορη.το περιγραμμα του δεντρου δικο μου κατα παραγγελια της ] Σύμφωνα με το κοριτσάκι μου λοιπον, ειναι ένα δέντρο που κάνει όλα τα φρούτα.Ρόδια, αχλάδια, πορτοκάλια, βανίλιες, λεμόνια , μήλα...

Για μένα η ομορφια του ειναι ακριβως στην ποικιλία των φρουτων που μοιράζονται τις ίδιες ρίζες.

Απλο-ι-κο ?

το κολλημένο μου μυαλό βλέπει παντού μοτίβα διαφορετικότητας και αποδοχης.

υ.γ ΞΈΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟ Ινστιτούτο για τα δικαιώματα των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες; ειδα ενα αρθρο στην ελευθεροτυπια πριν μερικες μερες...

θλιψη

ωρες ωρες πεφτω πανω σε πραματα που με χαλανε.
δυο ειναι τα προσφατα:
Το αρθρο που ελεγε χτες η μαριλενα και η εμμα ,που αφορα την κατάσταση του μαύρου μέλλοντος των αδύναμων ανθρωπων , στους οποιους ανήκει και το παδί μου.
Στέγες διαβίωσης ΑΜΕΑ .... ανέκδοτο;

και το αλλο εγω το εμαθα προσφατα αλλα ειναι παλιο.
Αφορα μια δράση , ΜΕΣΑ στα πλαίσια και τις δυνατότητες του εκπαιδευτικού συστήματος, που όμως "χάλασε τη σουπα" καποιων και το πολέμησαν.

Πάντα πίστευα ότι το να κανει κάποιος καλά τη δουλειά του, ειδικα οταν αυτη ειναι ενα λειτούργημα , όπως του εκπαιδευτικου, είναι εφικτο - ακομα και αν το πλαίσιο, τα κίνητρα και οι συνθήκες είναι αντίξοες.Οκ να μη σε βοηθάνε , αλλα να σε πολεμάνε κι όλας;;;
Σε ποια αποδοχή της διαφορετικότητας μπορεί να ελπιζει κανείς ;;

ενας γνωστός προσπαθεί να βρει μια ακρη μεσω της εκκλησιας για χρηματοδότηση ενος εγχειρήματος - κατασκευη στεγης ΑΜΕΑ -ξενώνα . δεν το εχουμε κουβεντιάσει αναλυτικα,
αλλα και μονο η σκέψη να είναι μαζί με το γηροκομείο με αποθάρρυνε.
που; ξερει κανενας στοιχεία για τη Ζιτσα; ή κατι αλλο που να λειτουργει αξιοπρεπως;
στοιχεια απο μέσα ή απο κοντά;
Τι γίνεται με τους ενήλικες αυτιστικούς;;;

κουβεντουλες

Χτες διαβαζαμε με την 7χρονη "μεγάλη" κόρη το βιβλιαράκι .
είναι καλό γιατι βλέπει ότι υπάρχουν κι αλλα παιδια με αδερφάκια σαν το δικό της.
στο σημείο που έλεγε οτι "μπορει να νιώθεις ότι οι γονείς σου του δίνουν περισσότερη σημασία " μου λέει " όμως εγώ καταλαβαίνω και δε με πειράζει"
Δε θα το δέσω και κόμπο όμως ....

Ατάκες :
" νομίζω οτι ο Νασος έχει νικήσει το μισό αυτισμό "
και το πιο τρομαχτικο
" υπάρχουν μαμάδες και μπαμπάδες με αυτισμο;
Εγώ νομίζω ότι όταν θα μεγαλώσει θα του φύγει ο αυτισμός γιατι κανένα μπαμπα- μαμα δε γνωρίζουμε που να έχει αυτισμο"
Δαγκώθηκα.
Δεν έχουμε συζητήσει ποτε τόσο μακρινό μέλλον για το Νάσο.
Ημουν έτοιμη να πώ ότι μάλλον είναι απίθανο να κάνουν οικογένεια.
φοβήθηκα ότι θα την τρομάξω.
Απάντησα ότι ο αυτισμός θα είναι πάντα χαρακτηριστικό του Νασου, απλά εμείς μπορούμε να τον βοηθήσουμε να νικαει τις δυσκολίες που προέρχονται απο τον αυτισμό.
ικανοποιήθηκε απο την απάντηση... προς το παρόν.

2 απριλιου κουιζ

Ποια είναι τα 3 πράγματα που θα λέγαμε στον κόσμο που δεν ξέρει τίποτα για το παράλληλο σύμπαν των αυτιστικών;

Πως να εξηγήσω τη χαρά μου σήμερα, που μόλις του είπα καλημέρα, άνοιξε τα χεράκια του και με αγκάλιασε με το πιο πολύτιμο χαμόγελο του κόσμου ?

Πώς να καταλάβει κανείς πόσο σημαντικό είναι να πάρει τη χτένα και να κάνει ότι χτενίζεται αντι να την κοπανήσει δοκιμάζοντας τον ήχο που κάνει στο τραπέζι στον καθρέφτη και στο πάτωμα;

πως να καταλάβει κανείς το άγχος μου αν έχω κάνει σωστές επιλογές στην μέχρι τώρα εκπαιδευση του;

Υ.Γ. θα ήθελα να σχολιάσουν και όσοι είναι έξω από το παράλληλο σύμπαν μας ( η έκφραση δεν είναι δικιά μου , αλλά μου άρεσε πολυ και την υιοθέτησα)

MAZEYOYME ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ

Τελικά είναι πολλοί διατεθμένοι να υπογράψουν ,
και να μάθουν , και να βοηθήσουν.
δινω το κειμενο και χαμογελώντας περιμένω την υπογραφή.
εχω συναντήσει τουλάχιστον 4 παιδάκια που διαγνώστηκαν στο κατώφλι του νηπιαγωγείου.
μακάρι να γίνει κάτι
Αρκετοι προσφέρθηκαν να μου μαζέψουν κι άλλες.
APA λοιπον η πρωτη προτεραιότητα αυτη τη βδομάδα.
τα ξαναλέμε

ελευθερία

Η μικρούλα μου είχε για το σχολείο να βρει τον "υμνο στην ελευθερία" του Σολωμου,
και με την ευκαιρία του έριξα και γω μια ματια - δευτερη ανάγνωση απο τη θέση της ενήλικης μαμάς με τα όσα συμβαίνουν γύρω μου.
Παραθέτω απο την 28-29 στροφή του ποιήματος :
Δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι
Στες βρισιές οπού αγρικάς.
Σαν τον βράχον οπού αφήνει
Κάθε ακάθαρτο νερό
Εις τα πόδια του να χύνη
Ευκολόσβηστον αφρό.
αυτός είναι και ο στόχος μου- να μην αφήνω να με αγγίζουν οι μιζέριες και σαν το βράχο-ελευθερία να αφήνω να σβήνει σαν τον αφρό του ακάθαρτου νερού κάθε μαυρίλα που πέφτει πάνω μου.

Διαβάζουμε και τη βιογραφία του σολωμού. Τι της έκανε εντύπωση;

• ότι ο Εθνικός μας ποιητής δεν έκανε οικογένεια
• ότι επέζησε απο τον πόλεμο ( δε σκοτώθηκε το 1821!!)

θέλω να τοποθετηθώ στο θέμα της Μαρίας, αλλά θα επανέλθω. Εν συντομία , για μένα δεν είναι ο αυτισμός πρόβλημα , αυτοί που το βλέπουν σαν τέτοιο είναι. και οι συμπεριφορές τους.Πράγμα που με κάνει να θέλω να τοποθετηθώ και στο θέμα της Μαριλένας , - θέλω να σπάσω το κεφάλι αυτών που αναφέρονται και αντιμετωπίζουν το παιδί μου σαν "πρόβλημα".

Λόγω φόρτου εργασίας,λόγω της γρίππης που έχει πλακώσει το σπιτικό μου,και της κατάθλιψης που κρατιέμαι με νύχια και δόντια να μη με νικήσει... επιφυλάσσομαι.

στερεοτυπίες

οι στερεοτυπίες είναι ένα θέμα δύσκολο.και σ'αυτό δοκιμάζονται οι ικανότητές μας για αποδοχή. Μερικά πράγματα που έχω κατάλάβει ότι ισχύουν:

• είναι κάτι που το παιδί έχει ανάγκη να κάνει για διάφορους λόγους με στόχο να νιώθει καλά.
• μερικές φορές ο λόγος είναι αισθητηριακός ( π.χ. το τέκνο είχε την ανάγκη να χτυπά τις πατούσες δυνατά στο πάτωμα)
• όταν τις απαγορεύσεις , επειδή η ανάγκη είναι μεγάλη , θα ξεφυτρώσουν άλλες , σαν λερναία ύδρα ενα πραμα...( περίπτωση 1: αφου είχαμε πρόβληματα με τους "απο κατω", προσπαθούσαμε να τον οδηγήσουμε στον καναπε η στο τραμπολίνο... όμως δεν ήταν το ιδιο ... οποτε βρήκε διέξοδο στο να χτυπάει τη φτέρνα του ενος ποδιού στο γόνατο του άλλου.Έτσι τώρα έχουμε το πιο σοβαρό θέμα του πιθανου αυτοτραυματισμου να αντιμετωπίσουμε....περίπτωση 2: χτυπά δυνατα τους καρπούς στο τραπέζι, στον τοιχο ... τον κατευθύνουμε στο μπόνγκο . φαίνεται να του δίνει περίπου ιδια ικανοποίηση αλλα δεν έχει εδραιωθεί ακόμα η υποκατάστατη συνήθεια)
• μερικές φορές δε μπορούμε να καταλάβουμε γιατι το κάνει και δε μπορούμε να το τροποποιήσουμε.π.χ. οταν πετάει πράγματα απο τα παράθυρα.Το απαγορεύουμε απλώς.... και δε ξέρουμε που θα ξαναβγεί.π.χ. η ανάγκη να κρύβει πράγματα πίσω απο τα κρεβάτια με την απαγόρευση εξελίχτηκε σε κρύψιμο σε όλο και πιο απίθανες κρυψώνες τοσο που πραγματικά εξαφανίζονται και δε μπορούμε να τα ξεθάψουμε (σε ό,τι ρωγμές υπάρχουν στα εντοιχισμένα έπιπλα)

και μερικές απορίες για τον εκπρόσωπο του Δρ Greenspan( Είχα υποσχεθεί και σε παλιότερο ποστ αναφορά για τις δυσκολίες εφαρμογής του floortime)

Με τη θεωρία πάμε καλά. στην πράξη κολλάω.Έχω μειώσει τον καταιγιστικό λόγο μου στην αλληλεπίδραση με το παιδί, προσπαθώ να αυξήσω το χρόνο που περιμένω την αντίδραση του, αλλά στερεύω απο ιδέες όταν αρχίσει το στερεοτυπικό παιχνίδι. όταν βρει ενα αντικείμενο και θέλει να το κρύψει κατεβάζει ρολά και εστιάζει με τόση προσήλωση στο στόχο που δε ξέρω πως να μπώ στο παιχνίδι του.

δεν ειναι κανονικο!!

Το πρωί πηρα το μικρούλι μου λίγο νωρίτερα στο σχολείο για να ξαναμπούμε στο πρόγραμμα της προσευχής.περιμένοντας να μπει στην τάξη , παρακολουθώ το εξης σκηνικο:
μια μαμα- εργαζόμενη εχει μαζί της το 3-4 χρονο κοριτσάκι και σκέφτεται να το αφήσει για λίγο στο νηπιαγωγείο. Πετάγεται λοιπόν μια άλλη εργαζόμενη ( " ειδική δασκάλα"? καποιας αλλης ειδικότητας δε ξέρω - πάντως εργαζόμενη στο ειδικό σχολείο) και λέει το απίστευτο :
δεν ειναι κανονικό νηπιαγωγείο, τα παιδια εδώ είναι χειρότερα.
το κοριτσάκι επιμένει λίγο - θέλω να πάιξω με τα παιχνίδια , λέει . αλλα το χέρι της μαμάς το τραβάει ( έλα εδω θα σε τραβάνε τα παιδια ) και φεύγουν απο την πόρτα του νηπιαωγείου.

Μου εχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι απο το πρωι.Ποια ένταξη , ποια αποδοχή; σε τι μπορώ να ελπίζω όταν οι ίδιοι οι δάσκαλοι του ειδικου σχολείου κολλάνε τέτοιες ταμπέλες ; όταν απαγορεύουν στα δικά τους παιδια να έρθουν σε επαφή με τα "άλλα" ;
Δέ ξέρω να κλάψω , να γελάσω ή να βρίσω.
ΟΚ τα παιδάκια του ειδικού νηπιαγωγείου εχουν δυσκολίες κοινωνικοποίησης. μπορεί να φωνάζουν και να μην έχουν "καλους τρόπους" . τα παιδάκια στα άλλα νηπιαγωγεία τι είναι δηλαδή; δεν υπάρχουν στις "άλλες" τάξεις παιδια με τέτοιες συμπεριφορές;

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Καλημερα! σας ελειψα?

μετα απο τοσο καιρο που εχω να γράψω ζυγίζω πολύ τι είναι αυτο για το οποιο θα θελα πιο πολυ να μιλησω.

προσπαθω να το μαζέψω, να δω "the big picture" , ποιο ειναι το θεμα πισω απο ολα τα θέματα που απορροφουν την ενεργεια μου και τη σκέψη μου.

Καταλήγω σχεδόν παντα στο ιδιο ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!

όλοι θέλουμε να μας αποδέχονται , η ανάγκη για αποδοχή είναι μέσα στην πυραμίδα των αναγκών του Μασλοου πριν απο την ανάγκη για αυτοεκτίμηση.ειναι σημαντικο να νιώθεις αποδοχή απο την οικογένεια και γενικα την ομάδα ,να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου.

το θέμα είναι τι γίνεται με την ανάγκη των άλλων για αποδοχή;

τι σημαίνει αποδέχομαι το διαφορετικο; τη διαφορετική άποψη, το διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης , τη διαφορετική προσωπικότητα,το διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης;

δυο μέτρα και δυο σταθμά ανάλογα με την πλευρά που στέκομαι;

προσπαθώ απλά να αυξήσω το παγκόσμιο ισοζύγιο της αποδοχής με το να σέβομαι τη διαφορετικότητα των άλλων ;και τι γίνεται με τη βλακεία και την ηλιθιότητα; αυτές τις εύκολες "κακες λέξεις" που κολλάμε πολλές φορές αβασάνιστα στους άλλους; ολοι είναι ίσοι αλλά μερικοι διαφορετικοι ειναι πιο ίσοι ;

-