Στοχοθέτηση- το μεγάλο σχολείο

Αφου λοιπον εξαντήσαμε τη διετία στο ειδικό νηπιαγωγείο, ήρθε η ωρα να πάμε στο μεγάλο σχολείο. Πάμε φετος για ειδικό δημοτικό.
καναμε λοιπον την αιτηση μας για το πειραματικο ειδικο.
Η πρώτη εντύπωση απο το σχολείο καλή.ΕΙΝΑΙ ειδικο σχολείο. Συστεγάζεται βεβαια με αλλα 4 , και εχει μονο 3 αιθουσες, ΑΛΛΑ το πρόγραμμα τους ακολουθεί το αναλυτικό - οι αίθουσες και οι δραστηριότητες είναι οργανωμένες ( ΤΕACH) , προσπαθουν να "τρεχουν" προγράμματα ενταξης στον πραγματικό κόσμο ( π.χ. τα παιδια πανε με το δασκαλο ή καποιον απο το ειδικο προσωπικο σε τράπεζες/ υπηρεσιες, μαγειρεύουν το πρωινό τους , φυτεύουν τις ντοματούλες τους , ψωνίζουν στο σουπερ μάρκετ) .
Το "μισσιον και το βίζιον" του σχολείου είναι να γίνουν τα παιδάκια όσο πιο αυτόνομα μπορουν - και το υποστηρίζουν.
θέλουν να χρησιμοποιουν το τετράδιο επικοινωνίας σπιτιου-σχολείου , και το υποστηρίζουν
Ατυπα - και χωρις τα φετινα γκαζια της Διαμαντοπούλου- αυτοαξιολογουνται ανα βδομαδα/μηνα/ετος και νομιζω πως αυτο το σχολειο εχει να μας δώσει πολλά.
Η διευθύντρια πρόθυμη να μας βοηθησει να αναλύσουμε/οργανώσουμε τη μέρα του Νασου στο σπίτι και στο περιβόλι ... και γενικα, φαίνονται να γνωρίζουν το αντικείμενο.

Ολα αυτα τα εντυπωσιακά σε συνδυασμό με αυτα που έχουν δει τα ματάκια μου στο αλλο σχολειο ( δασκάλες να αποκαλούν τα παιδια "βλακες" , να απειλουν ότι " θα φέρουν τον αστυνόμο αν επαναληφθει" κτλ ) έκαναν το θέμα της επιλογής σχολείου σχετικά απλό.
θα παμε λοιπον οταν τελειώσουν τα μαθήματα για μια πρώτη αξιολόγηση, να πάρουμε και οδηγίες για το καλοκαιρι, και θα κάνουμε αλλη μια το Σεπτέμβρη για να βάλουμε τους στόχους της χρονιάς.

διακοπες ηταν και πανε

δε ξέρω αν είναι η απομυθοποίηση,η προσγείωση ή απλά ο χρόνος που περνά.
Πάντως έχω σταματήσει να περιμένω πολλά.
πέρασαν 10 μέρες χωρίς "μαθήματα".
Ο μικρός πρίγκηπας πηγαίνει πια μόνος του στην τουαλέτα.αυτο έχει γίνει τις τελευταίες 3 μέρες:πάει μόνος του και κάνει κακάκια.μετα περιμένει.Αν έρθει κάποιος να ολοκληρώσει τη διαδικασία της καθαριότητας έχει καλώς,αν όχι , ντύνεται και ξαναβγαίνει.
Δε θά πρεπε να μας το λέει ναέχουμε το νου μας?
να χαίρομαι που αυτονομείται ή να ανησυχώ για το ότι έχει μάθει τη μισή μόνο διαδικασια?παίρνει τη ζωή του στα χέρια του ή απλά βρήκε άλλον ένα τρόπο να αποφεύγει την επικοινωνία? και είναι καλό αυτο?


επιστρέφω λοιπονν στο μπλογκάκι μου , με απλά και καθημερινα , και αυτα που εχω αναγκη να μοιραστω. περσι το 90% των δημοσιευσεων παρεμεναν σε κατασταση "προχειρο" ... ε, θα το μειωσω το ποσοστο λεω ...
ΕΔΩ λοιπον, ανοιχτα , με τις ανεπαρκειες και τις ανασφαλειες ... καλησπέρα σας!

πυξ λαξ

πρωτη μερα της φετινης σχολικης χρονιας.

Το "μάθημα' είναι απο τις 8:20 μεχρι τις 9:30.

περιμενω εκει , και ακουω την ενημερωση για τη γριππη.

η θεωρια καλη , ομως η (μοναδικη) καθαριστρια του σχολειου εχει παρει αναρρωτικη αδεια,

κι ετσι οι ευσυνειδητοι δασκαλοι κανουν και τις απολυμανσεις των ταξεων. Το σχολικο ειναι ενα και δεν προλαβαινει να παρει ολα τα παιδια . Αν κανει δευτερο δρομολογιο θα πρεπει οι εν λόγω εκπαιδευτικοι να παραμενουν ( αμισθι εννοειται) μια ωρα περαν του ωραριου τους για να φυλανε τα παιδια - αυτο δεν τους το ζητησαν ακομα.



στα δικα μας πονεμενα τωρα :

Η νηπιαγωγός μας ξέρει ότι ο Νάσος τελευταία κλωτσάει ( κυριολεκτικα).

μολις βγαινουν μου λεει ότι την κλωτσαει συνέχεια .

και οτι φοβαται μην κλωτσησει αλλο παιδακι.

ψαχνω τροπους να το κοψουμε ....

καλοκαιρακι....

....βραδινο μπανάκι ...


χτες ηταν το πρωτο μας για φέτος.



πηγαμε φορώντας το μαγιο
( περσι κυκλοφορουσαμε με πάνες)



αλλα ηταν κρύα η θάλασσα , κι ετσι χτενίσαμε την ακτή μαζέυοντας σκουπιδάκια,μπροστα ο νασος και πισω η μαμα ( miss piggy)
αγκομαχώντας ( ως γνωστον το περπατημα στην αμμο ειναι δυσκολο για αγυμναστους υπέρβαρους.... ναι το ομολογω δημοσιως...)

μετα καταφερε να μείνει στο νερό και να παίξει με το μπαμπα .

Σημερα εκδρομη ημερήσια ,λεει.... (γύρισε 2 τόνους πιο σκούρος... ευτυχώς δεν κάηκε!)

οσο για του χρονου , μπορει και να παμε στην πρωτη ταξη του ειδικου ....

δυσκολες εποχές . απο δευτερα ληγει το σχολειο και δε ξερω πως θα οργανωθουμε ...





update: θα παει στο περιβόλι της γιαγιάς και του παππου. ετοιμάζω πρόγραμμα καθημερινων δραστηριοτήτων εκει .
τα κουνελάκια στα κλουβια προς το παρόν δέχονται μολύβια και καλαμάκια.
ελπίζω να μάθει να τα ταίζει πραγματικό φαγητό.Δεξια βλέπετε την κάρτα για το πρόγραμμα που εφτιαξα !!

επικοινωνιακα

η ζωγραφιά απο τα χεράκια του πρίγκηπά μου .
πηζω στη δουλεια αυτο τον καιρο και σε πολλά ενδιαφέροντα θέματα δεν έχω πάρει θέση.

ομως επανέρχονται , άλυτα και βασανιστικά:-)
οπότε , δεν αγχώνομαι , όλα θα βγουν - στη φόρα κάποια στιγμη)

Παρατηρώ τον τρόπο που ο Νασος αλληλεπιδρά με τρίτους. Ανάλογα με τον τρόπο που τον προσεγγίζουν μπορεί να δείξει απο μεγάλη χαρά μεχρι εκνευρισμο.Αυτο ,μεταξύ μας , υγιέστατο το βρίσκω.Συχνά όμως υπάρχει αυτο το "ατσούμπαλο" , που μπορεί να σε τραβήξει απο τα μαλλιά και να τα ξεριζώσει για να πας κοντα να σου δώσει φιλάκι.
πολλοί νιώθουν αμηχανια. εκει μπαινω εγω και καθοδηγώ; κι εγω ανθρωπος ειμαι ομως με τις ανασφάλειές μου,ισως και σαν αυτιστικομανα να είμαι κι εγώ αυτιστικη.και δεν ξέρω πόσο κόπο και χρόνο έχουν σκοπό να αφιερώσουν στο μονάκριβό μου.Οπότε κάνω την πάπια , και τελικά δε ξέρω αν αυτό είναι καλό για το μικρούλι μου.
Σε παρέες παιδιών μπορεί να θέλει να παίξει.Καλές στιγμές έχουμε συνήθως με μικρότερα παιδάκια. τα συνομήλικα ή λίγο πιο μεγάλα φοβουνται ότι θα τους χαλάσει το παιχνίδι.
μόλις του βάλουν μια φωνή γίνεται λούης.
με τους μεγάλους ψάχνει να βρει ποιος θα του κάνει τη χάρη.καταλαβάινει το ΟΧΙ και στην επόμενη φάση δοκιμάζει άλλον. με όποιον περάσει καλά τον ζητά ξανά και ξανα.όποιος είναι σκληρός, μπορεί να φάει και ξύλο. και εκει ειναι τα δύσκολα: αναρωτιέμαι αν σκέφτονται οτι είναι κακομαθημένος , αλλά δεν έχω περιθώριο να φορτωθώ κι άλλες ενοχές. Σιγουρα θέλει δουλεια με τα όρια , αλλά είναι παιδάκι και μάλιστα αυτιστικό.

Το ερώτημα γιά μένα είναι το εξής:
κάποιες συμπεριφορές ειναι κατάλληλες για την ηλικία του και κατα συνέπεια αποδεκτές απο τρίτους.
η "σωστη" συμπεριφορά όμως θέλει ΠΟΛΥ χρονο μέχρι να τη μάθει.
Τι κάνουμε λοιπόν; με το φόβο να μην καθιερώσει λάθος συμπεριφορές δεν το αφήνω να φερθεί σαν παιδάκι της ηλικίας του;
και σαν ποιας ηλικίας παιδάκι πρεπει να περιμένω να φερθεί;;;

ελεύθερη πτώση

Ο Νάσος πάντα ήθελε να σκαρφαλώνει.όσο πιο "δύσκολα" και ψηλα ειναι τοσο το καλύτερο.
επίσης, απο τη μέρα που καταφέραμε να του μάθουμε να πετάει κάτι( πετρούλες στην παραλία ηταν το πρωτο επιτυχές πρότζεκτ) θέλει να πετάει πράγματα.
Δεν καταλάβαμε τότε που θα μας εβγαζε αυτο.
Σήμερα πετάει κυριολεκτικα οτιδήποτε οπουδήποτε.
μετράω :

• σπασμένα γυαλικα απο την κουζίνα ( βάζα, μπουκάλια ποτηρια)
• παπούτσια ,φωτογραφιες ,μαξιλάρια και παιχνίδια απο το παραθυρο του τριτου οροφου στην αυλη του υπογειου...
• καλαμάκια και μολύβια σαν τα πετραδακια του κοντορεβυθούλη απο οπου περάσει...
• το υπόλοιπο απο το τυρι- μπισκοτο - και ότι φαγώσιμο βρεθει στο χέρι του
• αδειάζει το πακέτο απο τα τσιγάρα και τα πετάει στο πάτωμα- το πακέτο αγνοείται...
• μαχαίρια και λοιπα επικινδυνα κουζινικα προς τα πάνω( πάνω απο τα ράφια της κουζίνας)

Το θέμα είναι ότι δεν το κόψαμε απο την αρχή και τώρα δε ξέρω αν μαζεύεται.

Η εργοθεραπεύτρια προσπαθεί να του δείξει τη χρήση και τη θέση των αντικειμένων.
Την κούκλα την αγκαλιάζουμε - δεν την πετάμε, με το μολύβι γράφουμε και στη μολυβοθήκη, τα μουσικα όργανα παράγουν ήχο με συγκεριμένο τρόπο και όχι πετώντας τα κτλ.

πρακτικα αυτο σημαίνει ολοκληρη τη μερα να εισαι πίσω απο το νασο και να προσπαθεις να τον προλάβεις πριν εκσφενδονίσει αυτο που κρατα να του πεις τι να το κάνει.

Δε ξέρω αν έχουμε ελπίδες να το ελέγξουμε, η κατάσταση φαίνεται τραγική, και είναι εξαντλητική.

Δεν ξέρει- δεν τον νοιάζει τι θα πει "σπάει"- "χαλάει"

Είναι τοσο ισχυρή η παρόρμηση για να πετάξει, που δεν ξεχωρίζει αγαπημένα αντικείμενα και σκουπίδια.Συζητώντας με την Εργοθεραπεύτρια , καταλήξαμε οτι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να βλέπει την πορεία του αντικειμένου.Τον ενδιαφέρει η βολή αυτη καθ εαυτη.

Τό χει λύσει κανεις;

κουβεντουλες

Χτες διαβαζαμε με την 7χρονη "μεγάλη" κόρη το βιβλιαράκι .
είναι καλό γιατι βλέπει ότι υπάρχουν κι αλλα παιδια με αδερφάκια σαν το δικό της.
στο σημείο που έλεγε οτι "μπορει να νιώθεις ότι οι γονείς σου του δίνουν περισσότερη σημασία " μου λέει " όμως εγώ καταλαβαίνω και δε με πειράζει"
Δε θα το δέσω και κόμπο όμως ....

Ατάκες :
" νομίζω οτι ο Νασος έχει νικήσει το μισό αυτισμό "
και το πιο τρομαχτικο
" υπάρχουν μαμάδες και μπαμπάδες με αυτισμο;
Εγώ νομίζω ότι όταν θα μεγαλώσει θα του φύγει ο αυτισμός γιατι κανένα μπαμπα- μαμα δε γνωρίζουμε που να έχει αυτισμο"
Δαγκώθηκα.
Δεν έχουμε συζητήσει ποτε τόσο μακρινό μέλλον για το Νάσο.
Ημουν έτοιμη να πώ ότι μάλλον είναι απίθανο να κάνουν οικογένεια.
φοβήθηκα ότι θα την τρομάξω.
Απάντησα ότι ο αυτισμός θα είναι πάντα χαρακτηριστικό του Νασου, απλά εμείς μπορούμε να τον βοηθήσουμε να νικαει τις δυσκολίες που προέρχονται απο τον αυτισμό.
ικανοποιήθηκε απο την απάντηση... προς το παρόν.

θεατρικαι παραστασεις

Πηγαμε θέατρο το Σαββατόβραδο!
Το θέμα το έχουμε ξεκινήσει απο παλιά. Πάμε, συντονισμένα :
μπαμπας και κόρη , μπαίνουν εγκαιρα και περιμένουν την έναρξη
μαμα και γιος , πετάμε πετραδάκια - καλαμακια και λοιπα στο λιμάνι
όταν ξεκινησει το εργο , πάμε σαν υψηλά πρσώπατα και καθόμαστε στη θέση μας,
χωρίς διάστημα αναμονής.
Παρακολουθούμε τα δρώμενα, τα τραγούδια και τους χορούς με πιο πολύ προσοχή .
καπου κοντά στο διάλειμα αρχίζουμε να δοκιμάζουμε τι ήχο κάνει το μολύβι στην καρέκλα του μπροστινού, οπότε το επισπεύδουμε.
α φου κάνουμε το δικό μας μεγάλο διάλειμα ( το προχτεσινο συνέπεσε με την ωρα της γης και χαζέψαμε και λίγο τα φαναράκια και τα κεράκια και τα αστερια στον ουρανό) ξαναμπαίνουμε κύριοι και παρακολουθούμε ανελλιπως μέχρι το τέλος.

Ηταν η πιο πετυχημένη μας εμπειρία.
Η προηγούμενη είχε χρόνο θεάματος 10 λεπτά , το οποίο παρατάθηκε με άρτον- μπισκοτάκια- χυμους κτλ στα 20. μετα βγήκαμε και δε ξαναμπήκαμε.

Έτσι το δίλημμα : τι επιλέγουμε να κάνουμε το Σαββατο ( παιδότοπο ή θέατρο ; κάτι που σίγουρα θα το απολαύσει ή "ένα ακόμα μάθημα" ) λύθηκε πανηγυρικά υπερ του δεύτερου.

Φυσικά την υπόθεση δε νομίζω οτι την πιάσαμε ( το αηδόνι του αυτοκράτορα ήταν το έργο) αλλά τη διαδικασία την εμπεδώσαμε.

αδερφάκια

Αυριο είναι το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου του μικρού.
Την ίδια ώρα είναι και ο αγώνας μπάσκετ που θέλει διακαώς να παρακολουθήσει η μεγάλη.
θα μοιραστούμε πάλι; θάθελα να πηγαίναμε όλοι μαζί.
Δε μπορω ομως να την πιέσω να έρθει σε ένα παιδικό πάρτυ που δεν θα είναι οι δικοί της συμμαθητές.
Οκ , έχει τις δικές της δραστηριοτητες , τα δικα της πάρτυ, και δεν τραβάμε το νασο μαζί της σε ό,τι κάνει.Μήπως τελικά καταλήγουμε να ζούμε παράλληλες ζωές αντι για μια της οικογένειας;
Μάλλον αυτο που με ενοχλεί είναι ότι θάθελα να νιώθει κάτι που δεν νιώθει. την ανάγκη να είναι μαζί με τον αδερφό της.Και αναρωτιέμαι τι ευθύνη έχω γι αυτό.
Μήπως φρικάρω για το τίποτα;
Μήπως τελικά τα παιδια μεγαλώνουν πάντα πιο γρήγορα απο όσο υπολογίζουν οι γονείς;
Μηπως εγω δε μεγαλώνω με τον ίδιο ρυθμό ώστε να μπορώ να αποδεχτώ τόση διάθεση ανεξαρτησίας απο την 7χρονη κόρη μου;

οι υπόλοιποι πως τα χειρίζεστε αυτα;
πολυ θα θελα να ξέρω πως λειτουργουν άλλες ανάλογες οικογένειες σε τέτοιες περιπτώσεις!

στερεοτυπίες

οι στερεοτυπίες είναι ένα θέμα δύσκολο.και σ'αυτό δοκιμάζονται οι ικανότητές μας για αποδοχή. Μερικά πράγματα που έχω κατάλάβει ότι ισχύουν:

• είναι κάτι που το παιδί έχει ανάγκη να κάνει για διάφορους λόγους με στόχο να νιώθει καλά.
• μερικές φορές ο λόγος είναι αισθητηριακός ( π.χ. το τέκνο είχε την ανάγκη να χτυπά τις πατούσες δυνατά στο πάτωμα)
• όταν τις απαγορεύσεις , επειδή η ανάγκη είναι μεγάλη , θα ξεφυτρώσουν άλλες , σαν λερναία ύδρα ενα πραμα...( περίπτωση 1: αφου είχαμε πρόβληματα με τους "απο κατω", προσπαθούσαμε να τον οδηγήσουμε στον καναπε η στο τραμπολίνο... όμως δεν ήταν το ιδιο ... οποτε βρήκε διέξοδο στο να χτυπάει τη φτέρνα του ενος ποδιού στο γόνατο του άλλου.Έτσι τώρα έχουμε το πιο σοβαρό θέμα του πιθανου αυτοτραυματισμου να αντιμετωπίσουμε....περίπτωση 2: χτυπά δυνατα τους καρπούς στο τραπέζι, στον τοιχο ... τον κατευθύνουμε στο μπόνγκο . φαίνεται να του δίνει περίπου ιδια ικανοποίηση αλλα δεν έχει εδραιωθεί ακόμα η υποκατάστατη συνήθεια)
• μερικές φορές δε μπορούμε να καταλάβουμε γιατι το κάνει και δε μπορούμε να το τροποποιήσουμε.π.χ. οταν πετάει πράγματα απο τα παράθυρα.Το απαγορεύουμε απλώς.... και δε ξέρουμε που θα ξαναβγεί.π.χ. η ανάγκη να κρύβει πράγματα πίσω απο τα κρεβάτια με την απαγόρευση εξελίχτηκε σε κρύψιμο σε όλο και πιο απίθανες κρυψώνες τοσο που πραγματικά εξαφανίζονται και δε μπορούμε να τα ξεθάψουμε (σε ό,τι ρωγμές υπάρχουν στα εντοιχισμένα έπιπλα)

και μερικές απορίες για τον εκπρόσωπο του Δρ Greenspan( Είχα υποσχεθεί και σε παλιότερο ποστ αναφορά για τις δυσκολίες εφαρμογής του floortime)

Με τη θεωρία πάμε καλά. στην πράξη κολλάω.Έχω μειώσει τον καταιγιστικό λόγο μου στην αλληλεπίδραση με το παιδί, προσπαθώ να αυξήσω το χρόνο που περιμένω την αντίδραση του, αλλά στερεύω απο ιδέες όταν αρχίσει το στερεοτυπικό παιχνίδι. όταν βρει ενα αντικείμενο και θέλει να το κρύψει κατεβάζει ρολά και εστιάζει με τόση προσήλωση στο στόχο που δε ξέρω πως να μπώ στο παιχνίδι του.

εξατομικευση και τα μυαλα στα καγκελα!

διαβάζοντας τα email των σχολικων μονάδων ,πέφτω πάνω σε έ να απο τη σύμβουλο ειδικής αγωγής, που ζητάει να της στείλουν οι εκπαιδευτικοι των ΣΜΕΑΕ λίστα με τους στόχους τους.
ΔΕ ξέρω να γελάσω ή να κλάψω!
έχω κάνει φύλλο και φτερο το αναλυτικο προγραμμα που προτείνει το ΠΙ για τα παιδια με αυτισμο. με βρίσκει σύμφωνη σε όλα σχεδον 100%. ειναι μπλαμπλα λενε κάποιοι. εμένα μου φαινεται πολυ συγκεκριμένο.

προβλέπει μεταξύ άλλων

• την εκπόνηση ενος εξατομικευμένου προγράμματος για κάθε παιδι με βάση μια αξιολόγηση της κατάστασης του σε κάθε τομέα.
• την παράδοση του προγράμματος αυτου ( το ονομαζει ΕΑΠ - εξατομικευμένο αναλυτικο πρόγραμμα) σε γραπτη μορφη στους γονεις
• την υποστηριξη όλων των δραστηριοτήτων με οπτικές νύξεις και αναπαραστάσεις
• στην κατηγορία "προαπαιτουμενες δεξιοτητες" περιλαμβάνει την ικανόττητα να ακολουθειο το παιδι οπτικο προγραμμα ( ατομικο)
• και αλλα ωραια ,που σε κανουν να λες αυτο ειναι ενα καλο σχολειο για το παιδι μου.

στην πράξη, εχουμε κανονίσει να βρισκόμαστε καθε παρασκευη μεσημερι με τις δασκάλες για να ταλέμε και να μην τις ζορίζουμε με "χαρτουρες" κτλ.

Αυτη την παρασκευη, το θέμα συζήτησης ήταν ΑΝ χρειάζεται ο Νασος οπτικο προγραμμα αφου μια χαρα καταλαβαινει τις ρουτίνες του σχολειου.το παράξενο ειναι ότι οι δασκάλες δεν έβλεπαν τη χρησιμότητα...

το να ακολουθει προγραμμα ο νασος είναι κάτι που δεν το έχω καταφέρει ακόμα,και έλπιζα στη βοήθεια τους.

τωρα ειμαι πάλι στη θέση να νιώθω οτι πρεπει αφενος να τα κανω ολα μονη μου,και αφετερου να εξηγω τα αυτονοητα!!!

η εννοια του εξατομικευμένου ειναι πολύυυυ παρεξηγημένη!για μερικους σημαινει απλα "ό,τι κάτσει". και εξηγουμαι: δεν έχω αντίρηση ,μπορει να ακολουθουν αυτη τη θεωρια του floortime ( δεν εχω διαβασει σχετικα ,απο κατι σχολια στης μαριας το ακουσα) Αυτο σημαίνει οτι δεν ξέρουμε τι προσπαθούμε να διδάξουμε; ειναι τόσο περίεργο που θέλω ναξέρω τι θαπροσπαθήσει να μάθει το αγόρι μου αυτή τη χρονιά;

Χωρίς αξιολογηση ( γραπτη και μετρησιμη) των δεξιοτητων επικοινωνιας αμφισβητείται το pecs ... χωρις να ιεραρχησουμε τους στοχους ( τι είναι πιο σημαντικο για το Νασο, επικοινωνια=να απευθύνεται σε άτομα και να ζητάει αυτα που έχει ανάγκη ή αυτοεξυπηρέτηση=να τα κάνει όλα μόνος του και να μη μιλάει σε κανέναν;;) του μαθαίνουμε να παίρνει μονος του το χυμο ,που ειναι μια απο τις 5-6 λεξεις που χρησιμοποιει για να ζητησει ενισχυτη στο σχολειο!

θελω να ελπίζω ρε γαμώτο, αλλα κουράζομαι!!!!!!!

Μαμα 2 παιδιών

Η πριγκίπησσά μου. Η Δευτέρα δημοτικού είναι πιο δύσκολη απο την πρώτη. πέρσι ήμουν σταρ, φέτος άστα να πάνε.

Το καμάρι μου, δυσκολεύεται φετος.

και το παράπονο : "είχες πει θα παιζαμε μαγαζάκι ( σ.σ. ασκηση για να μαθουμε τα ρέστα ) μιση ωρα καθε μερα. Μια θελεις να μαγειρέψεις,μια να φτιάξεις κάρτες για το Νάσο, μια κλαίει ο Νάσος, μονο με μενα δεν ασχολείσαι!"

προσπαθει να καταλαβει, να δεχτει οτι ο αδερφός χρειάζεται περισσότερη προσοχή, προσπαθεί να είναι τέλεια, και το πόσο ζορίζεται είναι κάτι που μόνο το φαντάζομαι . και με τρομάζει. Παλέυω για την ισορροπία, να μην έχω υπερβολικές απαιτήσεις. στο κατω κατω ενα 7χρονο παιδάκι ειναι κι αυτο, δεν είναι ενήλικας!

Αυτη η βδομάδα θα είναι η πειραματική με τον αποκλειστικό χρόνο για τη μικρη πριγκίπησσα.Να δούμε!

Αθήνα- απολογισμός

Η επίσκεψη αστραπη στη Θωμαίδου ειχε τα εξης συμπεράσματα:
1. επιβάλλεται να κάνουμε άμεσα τις εργαστηριακες εξετάσεις όπως
μαγνητική εγκεφάλου, εγκεφαλογράφημα με στερηση υπνου , αμινόγραμμα αίματος ούρων , υπέρηχο θυρεοειδους,και α/α ακρας χειρος για ΟΗ. ( Ερώτημα : που να τα κανουμε ολα αυτα; να κλεισουμε ραντεβου στο Παιδων ή έξω?)
2. Είναι παράξενο (;) που 5 χρονων δεν εχει ακομα βγάλει λόγο λειτουργικό
3. σημερα θα τρέξει το αδερφάκι μου να πάρει τη γνωμάτευση της για να συνεχίσουμε τα εργο-λογο κτλ με συμμετοχη του ταμείου μας.

Κατα τα άλλα:
Το όλο ταξίδι είχε πολυ περπάτημα, μετρό και ηλεκτρικο που άρεσαν πολυ στο Νάσο, ο οποίος φώναζε χαρούμενα ( ή αγχωμένα) σχεδόν σε όλες τις διαδρομές με αποτέλεσμα να μας κοιτάνε κάπως οι αλλοι επιβάτες.

Πετάξαμε και πετραδάκια στο Λιμάνι του Πειραια.

Το μεσημέρι καθήσαμε για φαγητό στο "ουζερί του Λακη "στην πλατεία Βικτωρίας. Ο Νασος ξεπερασε τον εαυτό του σε χρόνο καθίσματος στο τραπέζι. Φυσικά καποια στιγμή σηκώθηκε να χοροπηδήσει και μια κυρία δίπλα του είπε χωρις να γυρίσει καν να τον κοιτάξει " Δεν είναι παιδικη χαρά εδω παιδάκι μου".Αφου εκανε μια δυο βόλτες στον πεζόδρομο με το μπαμπα, ξανακάθησε να φάει τα πατατάκια του στο τραπέζι.Μετα εκανε ενα γυρο απο όλα τα τραπέζια και όταν δεν αντεχε να κάτσει άλλο φύγαμε. Σε όλο αυτο κατάφερα να πω και δυο κουβέντες με μια παλια φίλη, που οταν βρισκόμαστε συνεχίζουμε απο κει που είχαμε μείνει...

Τελικα, πρέπει να συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε μεσα στον κόσμο αγνοώντας τα σχόλια και τα βλέμματα.Νομίζω ότι του κάνει καλό.

αρνητικη ενισχυση

Το να μπορεις να μαθάινεις απο τα λάθη σου δουλεύει μετα τα 12!
πιο πριν τα παιδακια μαθάινουν καλύτερα με θετική ενίσχυση.
ένα μπράβο ή ένα δωράκι χρησιμευει πιο πολυ στη μάθηση απο μια πρατήρηση.
περισσότερα εδω.
(Αυτο εξηγει γιατι ο ΝΑσος εξακολουθει να σκαρφαλώνει στον παγκο της κουζίνας και να πετάει ότι ελαφρυ βρεθει μπροστα του, παρόλο που του λέμε "οχι " και "μη".
Τι να κάνω; να λέω μπράβο μωράκι μου που δεν ανέβηκες ακόμα;
Μια θεωρητικη λύση ειναι να περνάει καλύτερα οταν δεν σκαρφαλώνει αλλα .... πως θα γίνει αυτο;
ειναι αυτιστικος και καποιες συμπεριφορες ειναι μερος του εαυτου του.
τυχαια ειδα σημερα αυτο.Χωρις να υπογραφω το ολο θεολογικο πλαίσιο ,αντιγραφω ενα κομματι που το εχω δει και αλλου : Αν ηταν τυφλος, θα σχολίαζα οτι δεν τα καταφέρνει να βλέπει;Γιατι μου ειναι δυσκολο να αποδεχτω τετοιες συμπεριφορες;

Και η θετική ενίσχυση πρέπει να είναι άμεση, οσο πιο μικρο ειναι συμπληρώνω εγω.
Παράδειγμα παρεξηγησης με το μεγάλο τέκνο:
"Τώρα που πηρα δώρο γενεθλίων το σπιτακι-με νεραιδες-και-ξωτικα , δε χρειάζεται πια να ειμαι ευγενικη!"
Το εν λόγω αντικειμενο φιγουραριζε ως στοχος στην κορυφή του πυργου με τα 20 σκαλοπατια , και κάθε σκαλοπάτι αντιστοιχούσε σε βραβείο καλής συμπεριφορας.

προς το παρον το αφησαμε.... μεχρι να την πεισω.

θεραπευτες

Μετα απο ενα χαρούμενο γερμανικο(;) 3-5 διαλειμματάκι , ο πρίγκηπας κοιμήθηκε μεχρι τις 8.Το ξύπνημα δύσκολο. Ακόμα πιο δύσκολο να πειστει να βάλει κάλτσες και παπούτσια.
Πηγαμε με γκρίνια στο σχολείο.

η κοινωνική λειτουργος λέει αν το παιδι κανει εξω απο το σχολειο σε ιδιωτες εργο- λογο να μην κανει στο σχολειο.Για να μη μπερδευεται. την εχω ξανακούσει τη θεωρια και δε μπορω να την καταλάβω. Αν συνεννοουνται οι θεραπευτες να μην κανουν τα ιδια με δαφορετικο τροπο τι πειράζει;

το ιδιο διλημμα εχω και με τους λογοθεραπευτες που ηδη εχουμε 2. Δεν κανουν τα ιδια πραγματα.Το βλέπω απλα σαν μια ωρα παραπανω δομημενο μαθημα, και δε μπορω να καταλαβω αν αυτο τον μπλοκαρει με καποιο τροπο.

κοινωνικοποίηση

Στο σχολείο η τετραδα ειναι ακομα στους κοσμους της. Λίγο δινουν σημασία ο ενας στον αλλο.
Πάμε παιδότοπο. Δεν έχει πολλά παιδάκια Δευτέρα απόγευμα.
Βρέθηκε ένα να μας ακολουθησει λίγο στο κυνηγητό.
Κυκλοφορει αναμεσα στα παιδάκια. Μπορει να κοιτάξει για λίγο κάποιο.
είναι χαρούμενος, τρέχει , σκαρφαλώνει, πεταει μπαλλάκια. Το ίδιο μπορεί να κανουν και αλλα παιδάκια.

εχουμε και λέμε:
1.ειμαστε ανάμεσα σε κόσμο και περνάμε καλα.
2.αυτο γινεται με ατομικές δραστηριότητες.
Υπάρχει κι ενας παιδότοπος που οι παιδοτοπίνες μαζεύουν τα παιδάκια και παίζουν ομαδικά παιχνιδάκια . Πέρσι προσπαθούσε να μπει στην ομάδα χωρίς να καταλαβαίνει τους κανόνες.Μηπως να καθιερώσουμε και μια βόλτα απο κει;

verbal vs physical prompt

ειναι καλύτερα να χρησιμοποιούμε σωματικη καθοδήγηση γιατι μπορουμε πιο ευκολα να την αποσύρουμε. δε συμβαίνει το ίδιο με τη λεκτική όμως.
ενα παιδι που μαθαινει να βάζει τα παπούτσια του , αν του πας το χερι να τα κουμπωσει,μπορει να μαθει πιο ευκολα να τα κουμπωνει μονο του,σε σχέση με ενα παιδι που εμαθε να περιμένει να του πουν "τωρα κούμπωσε τα παπούτσια σου".
αυτο γιατι στην πρωτη περίπτωση σιγα σιγα θα σπρωχνουμε ολο και πιο λίγο ενώ το λεκτικο μηνυμα είναι binary,υπαρχει ή δεν υπάρχει, δε μπορεις να το αφαιρεσεις γιατι ενσωματωνεται στη ρουτινα .

συμπερασμα: οταν ο πριγκηπας φαινεται να ετοιμάζεται για ..."σοβαρη δουλεια"
ειναι καλύτερα να τον αρπάζουμε και να τον οδηγουμε εκει που πρεπει χωρις πολλα λογια.
φυσικα μπορουμε μετα να σχολιασουμε και να ονομάσουμε αυτο που εγινε.

το ξαναλεω για να το εμπεδώνω...

Α, και μια αλλη ερευνα λεει οτι οι αγχωμενοι ( stressed) γονεις δε βοηθανε και πολυ στην πρώιμη παρέμβαση . μαλλον το αγχος επιδρα αντιστροφως αναλογα μετην προσπαθεια.
στοιχεια για την ερευνα δεν εχω,θα το ψαξω και θα επανελθω.

φοβαμαι ολα αυτα

...που θα γίνουν για μένα χωρις εμενα.

αραγε εχει κανενας γονιος απαντηση στο ερώτημα αν κανει τις σωστες επιλογές για λογαριασμο του παιδιου του;

αστο για αυριο ...

Το σχολειο βάφτηκε. αυριο ανοιγουν και μας περιμενουν απο τις 8:30 ως τις 10.

Το ερώτημα: πάμε απο την πρώτη μέρα ή να αφήσουμε την πρωτη μερα στο αλλο παιδακι που εκλαιγε , να παει να γνωρίσει το χώρο και να παμε εμεις απο μεθαύριο?

Δεδομενου οτι η εναλλακτική του πριγκηπόπουλου είναι μια χαρούμενη μέρα με τη γιαγια στην εξοχή, πλατσουρισματα στην φουσκωτη πισίνα και σκαρφαλώματα ... είπαμε να το αναβάλουμε αλλη μια μέρα.