ματιές

μια παρεούλα μοσχο- μπίζελα ,
μια παραλία,

σκια-λιακαδα,

μια ομίχλη ......

εικόνες που με κανουν να χαίρομαι.Το μικρό μου δεν έχω καταφέρει ακόμα να το πείσω ( να του δειξω) να μυρίσει ενα λουλούδι, κι αυτο ειναι ενα αγκαθάκι που με τσιμπά λιγο.

θα ξημερώσει Πρωτομαγια.

Στη μεγάλη κάνουμε κουβέντα για το Σικάγο.

Για το μικρό ελπίζω να χαρεί την εξοχη, κι ας μην είναι με τον τρόπο που τη χαίρομαι εγω.

Καφες- ακρως οικογενειακό

η στιγμη του καφε,

απο στιγμή ατομική

ή αντε στιγμή του ζευγαριου

μετατρέπεται σε οικογενειακή διαδικασία.

Πώς;;;

όλοι κάτι θέλουν απο τον νεσκαφέ μας!

Η πριγκίπησσά μας, έμαθε να τον φτιάχνει μεσα στις διακοπές , και τώρα την περιμένουμε να τον φτιάξει με τα χεράκια της. έχει ανησυχίες όμως : μήπως της λέμε ότι είναι ο καλύτερος απλά επειδή είναι με τα χεράκια της; μήπως δεν είναι πραγματικά ο καλύτερος καφές που έχουμε πιει;

Ο μικρός πρίγκηπας απο την άλλη, γλυκομματιάζει τα καλαμάκια. ή θα έρθει να μας γεμίσει το ποτήρι με 5-6 .. όσα κρατάει τελος πάντων ή αν δεν έχει πρόχειρα καλαμάκια ανα χείρας , θα περιμένει πότε δε θα κρατάμε το ποτήρι να ορμήξει. Πρόσφατα δοκίμασε και με τη γλωσσίτσα του τον αφρό που ήταν κολλημένος στο καλαμάκι ... και του άρεσε! το επανέλαβε 1-2 φορες και έκανα το λάθος να γελάσω.Το εξέλαβε ως παιχνίδι , και άντε να το κόψουμε τώρα.....

ταξίδια - επιστροφη

Διακοπές.
οι δικές μας ξεκίνησαν με το εγκεφαλογράφημα, λίγο πριν τη μεγάλη εβδομάδα.
Ταξιδέψαμε οπως πάντα με πλοίο, με τετράκλινη εξωτερική καμπίνα, που μας δίνει τη δυνατότητα 1. να σκαρφαλωνουμε απο το ένα κρεβάτι στο αλλο και 2. να χαζεύουμε τα κύματα απο την ασφάλεια του δικούμας φινιστρινιου και 3. να έχουμε τη δική μας τουαλέτα.
Ξυπνήσαμε στις 2 το πρωι και γυροφέρναμε σε όλα τα σαλόνια μαζεύοντας καλαμάκια απο τα μπαρ. ο στόχος ηταν να νυστάξουμε στις 10 που ηταν το ραντεβου στο παιδων.
Δύσκολη διαδικασία, να κοιμηθουν 4 παιδάκια με διαφορετικές συνήθειες ύπνου σε ενα υπερφωτισμένο σαλόνι.Φυσικα ο Νασος κοιμήθηκε τελευταίος , όταν εξασφαλίστηκε η απαραίτητη ησυχία και δανειστήκαμε ενα σεντονάκι απο το νοσοκομείο για το απαραίτητο σκοτάδι.

Συνεχίσαμε με Πήλιο, όπου ευχαριστηθήκαμε διαδρομές και παιδικές χαρές και τελειώσαμε με τις γιαγιάδες. Τώρα τα κεφάλια μέσα.

αυτο που μας εμεινε απο τη χαλαρότητα των διακοπων είναι ότι βάζει πια στο στόμα κυριολεκτικά ό,τι να'ναι .απο καλαμάκια - καινουρια και χρησιμοποιημένα χωρις διάκριση , μέχρι μπουκάλια-τενεκεδάκια -κουταλάκια και ότι αλλο αρκετα παρδαλό και πλαστικο βρεθει στο δρόμο μας.
Το καλό είναι ότι δοκιμάσαμε και νέες γεύσεις ( απλώς δοκιμές, δεν εχει προστεθει τίποτα στο διαιτολόγιο του οριστικά)

κουβεντουλες

Χτες διαβαζαμε με την 7χρονη "μεγάλη" κόρη το βιβλιαράκι .
είναι καλό γιατι βλέπει ότι υπάρχουν κι αλλα παιδια με αδερφάκια σαν το δικό της.
στο σημείο που έλεγε οτι "μπορει να νιώθεις ότι οι γονείς σου του δίνουν περισσότερη σημασία " μου λέει " όμως εγώ καταλαβαίνω και δε με πειράζει"
Δε θα το δέσω και κόμπο όμως ....

Ατάκες :
" νομίζω οτι ο Νασος έχει νικήσει το μισό αυτισμό "
και το πιο τρομαχτικο
" υπάρχουν μαμάδες και μπαμπάδες με αυτισμο;
Εγώ νομίζω ότι όταν θα μεγαλώσει θα του φύγει ο αυτισμός γιατι κανένα μπαμπα- μαμα δε γνωρίζουμε που να έχει αυτισμο"
Δαγκώθηκα.
Δεν έχουμε συζητήσει ποτε τόσο μακρινό μέλλον για το Νάσο.
Ημουν έτοιμη να πώ ότι μάλλον είναι απίθανο να κάνουν οικογένεια.
φοβήθηκα ότι θα την τρομάξω.
Απάντησα ότι ο αυτισμός θα είναι πάντα χαρακτηριστικό του Νασου, απλά εμείς μπορούμε να τον βοηθήσουμε να νικαει τις δυσκολίες που προέρχονται απο τον αυτισμό.
ικανοποιήθηκε απο την απάντηση... προς το παρόν.

2 απριλιου κουιζ

Ποια είναι τα 3 πράγματα που θα λέγαμε στον κόσμο που δεν ξέρει τίποτα για το παράλληλο σύμπαν των αυτιστικών;

Πως να εξηγήσω τη χαρά μου σήμερα, που μόλις του είπα καλημέρα, άνοιξε τα χεράκια του και με αγκάλιασε με το πιο πολύτιμο χαμόγελο του κόσμου ?

Πώς να καταλάβει κανείς πόσο σημαντικό είναι να πάρει τη χτένα και να κάνει ότι χτενίζεται αντι να την κοπανήσει δοκιμάζοντας τον ήχο που κάνει στο τραπέζι στον καθρέφτη και στο πάτωμα;

πως να καταλάβει κανείς το άγχος μου αν έχω κάνει σωστές επιλογές στην μέχρι τώρα εκπαιδευση του;

Υ.Γ. θα ήθελα να σχολιάσουν και όσοι είναι έξω από το παράλληλο σύμπαν μας ( η έκφραση δεν είναι δικιά μου , αλλά μου άρεσε πολυ και την υιοθέτησα)

θεατρικαι παραστασεις

Πηγαμε θέατρο το Σαββατόβραδο!
Το θέμα το έχουμε ξεκινήσει απο παλιά. Πάμε, συντονισμένα :
μπαμπας και κόρη , μπαίνουν εγκαιρα και περιμένουν την έναρξη
μαμα και γιος , πετάμε πετραδάκια - καλαμακια και λοιπα στο λιμάνι
όταν ξεκινησει το εργο , πάμε σαν υψηλά πρσώπατα και καθόμαστε στη θέση μας,
χωρίς διάστημα αναμονής.
Παρακολουθούμε τα δρώμενα, τα τραγούδια και τους χορούς με πιο πολύ προσοχή .
καπου κοντά στο διάλειμα αρχίζουμε να δοκιμάζουμε τι ήχο κάνει το μολύβι στην καρέκλα του μπροστινού, οπότε το επισπεύδουμε.
α φου κάνουμε το δικό μας μεγάλο διάλειμα ( το προχτεσινο συνέπεσε με την ωρα της γης και χαζέψαμε και λίγο τα φαναράκια και τα κεράκια και τα αστερια στον ουρανό) ξαναμπαίνουμε κύριοι και παρακολουθούμε ανελλιπως μέχρι το τέλος.

Ηταν η πιο πετυχημένη μας εμπειρία.
Η προηγούμενη είχε χρόνο θεάματος 10 λεπτά , το οποίο παρατάθηκε με άρτον- μπισκοτάκια- χυμους κτλ στα 20. μετα βγήκαμε και δε ξαναμπήκαμε.

Έτσι το δίλημμα : τι επιλέγουμε να κάνουμε το Σαββατο ( παιδότοπο ή θέατρο ; κάτι που σίγουρα θα το απολαύσει ή "ένα ακόμα μάθημα" ) λύθηκε πανηγυρικά υπερ του δεύτερου.

Φυσικά την υπόθεση δε νομίζω οτι την πιάσαμε ( το αηδόνι του αυτοκράτορα ήταν το έργο) αλλά τη διαδικασία την εμπεδώσαμε.

βιωματικη μάθηση

απο τα ετοιμα...
αντιγράφω απο ενα Mail που έλαβα απο μια λίστα καθηγητών πληροφορικής
http://www.tvxs.gr/v4361 Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια.

κατάφερα να το δω προχτές και είναι πραγματικά πολύ καλό.
Ενας δάσκαλος μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Ποιος τον στηρίζει είναι το θέμα.
θυμάμαι στη ΣΕΛΕΤΕ εναν καθηγητή που μας είχε βάλει μια ερώτηση πολλαπλής επιλογής:
Τι μας κάνει σωστούς ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ( με καιφαλαία ) στην ελλάδα :
α. το οικονομικο κινητρο
β. η κοινωνική αναγνώριση
γ. το εκπαιδευτικο συστημα
δ . το φιλότιμο
και η σωστη απάντηση ήταν το δ .......
Στον πατριωτισμο των ελλήνων επαφίεται το αν θα συναντήσει η Μαρία μια κυρια Βικυ ή έναν δημοσιουπαλληλίσκο που βαριέται τη ζωή του και ξεσπάει όπου μπορεί.
( έχω ακούσει "εκπαιδευτικο ειδικης αγωγης" να λέει " τα βλαμμένα , θέλουν και σχολείο")