Στοχοθέτηση- το μεγάλο σχολείο

Αφου λοιπον εξαντήσαμε τη διετία στο ειδικό νηπιαγωγείο, ήρθε η ωρα να πάμε στο μεγάλο σχολείο. Πάμε φετος για ειδικό δημοτικό.
καναμε λοιπον την αιτηση μας για το πειραματικο ειδικο.
Η πρώτη εντύπωση απο το σχολείο καλή.ΕΙΝΑΙ ειδικο σχολείο. Συστεγάζεται βεβαια με αλλα 4 , και εχει μονο 3 αιθουσες, ΑΛΛΑ το πρόγραμμα τους ακολουθεί το αναλυτικό - οι αίθουσες και οι δραστηριότητες είναι οργανωμένες ( ΤΕACH) , προσπαθουν να "τρεχουν" προγράμματα ενταξης στον πραγματικό κόσμο ( π.χ. τα παιδια πανε με το δασκαλο ή καποιον απο το ειδικο προσωπικο σε τράπεζες/ υπηρεσιες, μαγειρεύουν το πρωινό τους , φυτεύουν τις ντοματούλες τους , ψωνίζουν στο σουπερ μάρκετ) .
Το "μισσιον και το βίζιον" του σχολείου είναι να γίνουν τα παιδάκια όσο πιο αυτόνομα μπορουν - και το υποστηρίζουν.
θέλουν να χρησιμοποιουν το τετράδιο επικοινωνίας σπιτιου-σχολείου , και το υποστηρίζουν
Ατυπα - και χωρις τα φετινα γκαζια της Διαμαντοπούλου- αυτοαξιολογουνται ανα βδομαδα/μηνα/ετος και νομιζω πως αυτο το σχολειο εχει να μας δώσει πολλά.
Η διευθύντρια πρόθυμη να μας βοηθησει να αναλύσουμε/οργανώσουμε τη μέρα του Νασου στο σπίτι και στο περιβόλι ... και γενικα, φαίνονται να γνωρίζουν το αντικείμενο.

Ολα αυτα τα εντυπωσιακά σε συνδυασμό με αυτα που έχουν δει τα ματάκια μου στο αλλο σχολειο ( δασκάλες να αποκαλούν τα παιδια "βλακες" , να απειλουν ότι " θα φέρουν τον αστυνόμο αν επαναληφθει" κτλ ) έκαναν το θέμα της επιλογής σχολείου σχετικά απλό.
θα παμε λοιπον οταν τελειώσουν τα μαθήματα για μια πρώτη αξιολόγηση, να πάρουμε και οδηγίες για το καλοκαιρι, και θα κάνουμε αλλη μια το Σεπτέμβρη για να βάλουμε τους στόχους της χρονιάς.

Τη Δευτερα τα νεότερα

για το σχολείο που θα πάμε του χρόνου.
προς το παρον γεμίζουμε τις ώρες με φυσική δραστηριότητα με νόημα ( στο περιβόλι της γιαγιας και του παππου : ποτίζουμε - κουβαλαμε ποτιστηρι , ταϊζουμε τα ζωάκια, κανουμε χαλαρωτικη και ακροβατικη κουνια ή αιώρα )
Χτες , που το πρόγραμμα ηταν γεμάτο όλη μέρα, δεν κατεφυγε σχεδόν καθόλου στο "κοπανω- το μαγουλο- με-οτι-κρατω". βεβαια , πέσαμε πολυυυυ νωρις για υπνο , αλλα νομιζω ειμαστε σε καλο δρόμο.

ειμαστε ακομα ζωντανοι

περνάμε καταστάσεις άγχους.
Εγω γιατι μια με τις διακοπες , μια με την αναγκαστικη ακινητοποιηση λογω μεσης εχω χασει όλο τον απρίλη και τωρα τρέχω και δε φτανω...στη δουλεια στο σπίτι παντου..
ο Νάσος , δε ξέρω ακόμα την ακριβή αιτία , αλλα εμφανιζει συμπτώματα ύποπτα.
Κουβαλάει εδω και 15 μερες σφτιχτα στα μικροκαμωμένα του χεράκια 5 κουζινικά ( σπάτουλες της αληθινης κουζίνας, τηγανακια της ψέυτικης, κουταλακια μανταλακια , και γενικως αντικείμενα τα οποία μπορεί να τα κοπανάει στο μάγουλο του.Αυτο το θεμα με το κοπανημα στο μάγουλο ειναι μαλλον αισθητηριακης προέλευσης.
Μπορει να τα αφησει για να κάνει καποια άλλη δραστηριότητα οπως μάθημα αλλα πρέπει να τα βλέπει δίπλα του , και προσπαθεί να ξεμπερδέψει γρήγορα για να τα ξαναπάρει.
τελευταία , έρχεται στο διπλο για να κοιμηθει . Λέμε καληνύχτα , σκεπάζεται στο κρεβάτι του , στριφογυρνάει 1-2 ωρες και μετα τσουκου τσουκου ερχεται και χωνεται στο διπλο για να τον πάρει ο ύπνος.Λέω να μην τον πιέσω με το θέμα αυτο , αλλα φοβάμαι μην εγκατασταθει καινούρια ρουτινα υπνου ...

Μου λείπει το blog της Μαριλένας, και των υπολοιπων που εχουμε πεσει σε νάρκη.
Είμαστε βαρκούλες στον ωκεανο , και εχουμε ανάγκη να βλέπουμε η μια τα φώτα της άλλης.Σε τι φάση βρίσκονται αραγε οι υπόλοιποι?

Το θέμα τωρα είναι το σχολείο. Στη Ρόδο 2 επιλογές έχουμε , ενα ειδικο και ενα ειδικο-πειραματικο.αυτη τη βδομαδα θα καταλήξουμε ποιο μπορει να βοηθησει το παιδι μας του χρόνου.

δε ξερω

ηθελα στο blog να μαζευω τις οποιες θετικες μου σκεψεις , να τις κοιτω απο μακρια και να παιρνω θαρρος. πιστευω στη θετική σκέψη. όχι οτι αμα κανεις θετικες σκεψεις δε θα πεθανεις αλλα τουλάχιστον βρισκεις λογους και κεφι για να ζησεις.
ειμαι πανω απο βδομαδα στην κατάσταση "κατακοιτη" - κανω ησυχια για τη μεση μου.
Η αναπηρία σε ολο της το μεγαλείο.βαζω τα κλαματα οταν δε μπορω να γυρίσω καν πλευρο στο κρεβατι.ο γιατρος λεει χρειαζεται υπομονή.το βλεπω να τραβάει σε μακρος και απελπιζομαι. που ειναι η θετική μου σκέψη? που ειναι η τινκερμπελ να μου τη θυμίσει?

οι ανεπαρκειες γίνονται φίδια φαρμακερά. οι αντοχές εξαντλούνται.

Θελω να τα πω, να κλαφτώ, να γκρινιαξω.
Εχω αναλάβει - απο μονη μου , επειδη κανεις αλλος δεν έχει το σωστό τάιμινγκ, επειδη εχω το γονίδιο της μεσογειακης μαμας (?) δε ξερω πως και γιατι. παντως εχω αναλάβει την καθημερινότητα , και τωρα που είμαι με τη μέση σε κρίση το σύμπαν καταρρέει γύρω μου.
Εκτος απο τη μανα μου κανεις δε με θυμαται που λεει και το τραγουδι.
ευτυχως κι αυτη η γυναίκα. πάντα πρόθυμη να προσφέρει, να βοηθήσει , να υπηρετήσει με χαρά.Χαρη σ αυτην το μικρο μου δε στερηθηκε παιχνιδια και αγκαλιές.ειναι πραγματικη ανακουφιση να ξερω ότι περνάει τη μερα του με παιχνίδια/μαθηματα/επικοινωνία και οχι χαμενος στα κολληματα του.

... συνεχιζεται

σκορπια διαφορα

Το βράδυ επιμένει να ξαπλώσει στον καναπέ.
πάμε στο κρεβάτι του.
Το πρωι τον βρίσκω στον καναπέ, κουκουλωμένο απο τη μεση και πανω με το ριχτάρι.

Λογοθεραπεία : 45 ευρω για λιγότερα απο 40 λεπτα. Μαθαίνει να λέει λέξεις όπως "ναι", "εγώ", "όχι" και "μαμα" . Οχι όμως να τις χρησιμοποιεί.Σε κάθε περίπτωση μπορεί να δοκιμάσει όλες τις παραπάνω λέξεις......

Στο δρόμο: περνάω έξω απο το νεκροταφείο, και παραλίγο να πατήσω μια γιαγιάκα.Ντυμένη στα μαυρα , με τακουνάκι και τσαντούλα στο χέρι, με κλίση 45 μοιρων, μαλλον επιστρέφει απο την πρωινή επίσκεψη στο ταίρι της.

Σήμερα: είναι το αποκριάτικο πάρτυ του ειδικου σχολείου. πληρώνουμε 2,5 ευρω για τον καφέ και τα φαγώσιμα ρεφενε. Πέρσι μπήκαμε-ειδαμε( ότι δεν είχε μέρος να σταθεί βγήκαμε. Φέτος θα ξαναπάμε. Τι περιμένω; να δω το Νάσο να χοροπηδάει και να χορεύει μέσα στο πλήθος. Αν μας προκύψει καθιστή κατάσταση θα φύγουμε πάλι.Για να δουμε ....

Στο νοσοκομείο της Ρόδου έχει έρθει παιδοενδοκρινολόγος. Η κοινωνική λειτουργός του σχολείου ζήτησε την άδεια των γονεων για να προγραμματιστουν ραντεβου για όλα τα παιδιά του ειδικού.Η ίδια προσπαθεί επίσης να κανονίσει ομαδικά ραντεβού για μαστογραφίες των μαμάδων.Αφορμη η απώλεια μιας μαμας απο αυτη την αιτία. Δεν είναι καλό που θέλουμε σπρώξιμο να φροντίσουμε τον εαυτό μας,είναι αλήθεια. Μ'αρέσει όμως που κάποιος μας το θυμίζει.

one step at a time

απο τη μια η Μαριλένα, από την άλλη η Μαρία .... το μελλον είναι εκει και μας περιμένει.
έχουμε τόσα να κάνουμε μέχρι τότε!

θυμάμαι η πρώτη μου ανάρτηση στο blog ήταν η μεγάλη χαρά που ο νάσος έβγαλε τα πάμπερς.Μεχρι πριν ένα μήνα ,με κομμένη την ανάσα είχα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί και να μη τα καταφέρει να αυτονομηθει.Λόγια ουδέτερα αλλά σκληρά "η αυτο-υπηρέτηση στο θέμα της τουαλέτας είναι σημαντική για τα άτομα που ζουν σε ιδρύματα" . Μετά πήγαινε όταν του το θυμίζαμε , αλλά πάλι καπου διαβασα ότι θα μπορούσε να μείνει για όλη του τη ζωη σε αυτο το σταδιο . Τώρα πηγαίνει μόνος , επιτέλους αυτές τις "μυλόπτρες στα πόδια μου" μπορώ να τις πετάξω.

τι είναι μαύρο και μας κάνει τη γνωστή άσεμνη χειρονομία;

πριν τελειώσω τη συγγραφή της παρούσας ανάρτησης, ο νέος, καταμεσής του σαλονιου και πάνω στο χαλι, κοκκαλώνει και κάνει τσισάκια !!!!
αντε πάλι οι μυλόπετρες ...
ψυχραιμια , τον βάζω να τα μαζέψει, επιμένω ότι πρέπει να πηγαίνουμε τουαλέτα και τον τραβολογω. απτόητος τραγουδά το γαιδαρο με τα μεγάλα αυτια - χωρις λογια εννοείται.Αλλάζουμε ρούχα γιατι σε λίγο παμε για μάθημα.

προσπαθω να ανακτήσω την συγκρατημένη μεν, αλλα προ ολίγων λεπτών εκπεφρασμένη αισιοδοξία μου. λίγο καιρό έχει που πάει μόνος του, κανει και πολυ κρύο σήμερα, δεν έγινε και καμμια καταστροφή... θα δείξει.

για αλλο το ξεκίνησα το ποστ ,αλλού με πήγε.όπως και τα περισσότερα πράγματα στη δική μας ζωή.
θα επανέλθω

νεοι γευστικοί ορίζοντες!

Νέες γεύσεις και ποσότητες στο φαγητό του Νάσου !!!

ο πανηγυρισμός έχει να κάνει με το ότι εδω και 3 χρονια τρέφεται αποκλειστικά με : μπισκοτα πατατακια χυμους τυρι παριζάκι, ψωμί και γάλα.
Μέχρι που φέτος τον ανέλαβε η γιαγια!
Σχολάει στις 12 , και πάει με τη γιαγιά στο χωριο ( 25 χιλιόμετρα διαδρομή) φτάνει χαρούμενος και ορεξάτος , και εδω και τρεις μηνες τρώει " κεφτεδάκια" που έχουν μέσα τα πάντα ( απο κιμα/κοτοπουλο / τυρι/ αυγο μέχρι και σπανάκι , πιπεριά, πατζάρι- σε διάφορους συνδυασμούς).

Το χατήρι βέβαια το κάνει κυρίως στη γιαγια. έχει τύχει να φτιάξω κι εγω με το ίδιο μίγμα, και να μη μου κανει τη χάρη να φάει ούτε ένα.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μπήκε και το μήλο - μικρά κομματάκια με πηρούνι.Καλά, αυτό το τρώει και με μένα.

Σήμερα όμως, το μικρό μου έφαγε :
1. στο τραπέζι
2. με κουτάλι.
3 όσπρια !!
μακαρι να συνεχίσει...
ειναι 21 κιλα το κουκλι μου ...
οι συνομήλικοι τον βάζουν στη τσέπη.
[ ξύπνησε η μεσογειακή μαμα μέσα μου ]