αδερφάκια

Αυριο είναι το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου του μικρού.
Την ίδια ώρα είναι και ο αγώνας μπάσκετ που θέλει διακαώς να παρακολουθήσει η μεγάλη.
θα μοιραστούμε πάλι; θάθελα να πηγαίναμε όλοι μαζί.
Δε μπορω ομως να την πιέσω να έρθει σε ένα παιδικό πάρτυ που δεν θα είναι οι δικοί της συμμαθητές.
Οκ , έχει τις δικές της δραστηριοτητες , τα δικα της πάρτυ, και δεν τραβάμε το νασο μαζί της σε ό,τι κάνει.Μήπως τελικά καταλήγουμε να ζούμε παράλληλες ζωές αντι για μια της οικογένειας;
Μάλλον αυτο που με ενοχλεί είναι ότι θάθελα να νιώθει κάτι που δεν νιώθει. την ανάγκη να είναι μαζί με τον αδερφό της.Και αναρωτιέμαι τι ευθύνη έχω γι αυτό.
Μήπως φρικάρω για το τίποτα;
Μήπως τελικά τα παιδια μεγαλώνουν πάντα πιο γρήγορα απο όσο υπολογίζουν οι γονείς;
Μηπως εγω δε μεγαλώνω με τον ίδιο ρυθμό ώστε να μπορώ να αποδεχτώ τόση διάθεση ανεξαρτησίας απο την 7χρονη κόρη μου;

οι υπόλοιποι πως τα χειρίζεστε αυτα;
πολυ θα θελα να ξέρω πως λειτουργουν άλλες ανάλογες οικογένειες σε τέτοιες περιπτώσεις!

συναντήσεις εκπαιδευτικών - γονεων

καθε παρασκευή βρισκόμαστε με τις Δασκάλες του παιδιου για ενημέρωση.
ηταν το πιο εύκολο για αυτές αφου δε μπορουν να διατηρήσουν τετράδιο επικοινωνίας σχολείου- σπιτιου.
Έχουμε αρχίσει να επαναλαμβανόμαστε ...
οι υπόλοιποι πως το ρυθμίζετε αυτό το θέμα;

στερεοτυπίες

οι στερεοτυπίες είναι ένα θέμα δύσκολο.και σ'αυτό δοκιμάζονται οι ικανότητές μας για αποδοχή. Μερικά πράγματα που έχω κατάλάβει ότι ισχύουν:

• είναι κάτι που το παιδί έχει ανάγκη να κάνει για διάφορους λόγους με στόχο να νιώθει καλά.
• μερικές φορές ο λόγος είναι αισθητηριακός ( π.χ. το τέκνο είχε την ανάγκη να χτυπά τις πατούσες δυνατά στο πάτωμα)
• όταν τις απαγορεύσεις , επειδή η ανάγκη είναι μεγάλη , θα ξεφυτρώσουν άλλες , σαν λερναία ύδρα ενα πραμα...( περίπτωση 1: αφου είχαμε πρόβληματα με τους "απο κατω", προσπαθούσαμε να τον οδηγήσουμε στον καναπε η στο τραμπολίνο... όμως δεν ήταν το ιδιο ... οποτε βρήκε διέξοδο στο να χτυπάει τη φτέρνα του ενος ποδιού στο γόνατο του άλλου.Έτσι τώρα έχουμε το πιο σοβαρό θέμα του πιθανου αυτοτραυματισμου να αντιμετωπίσουμε....περίπτωση 2: χτυπά δυνατα τους καρπούς στο τραπέζι, στον τοιχο ... τον κατευθύνουμε στο μπόνγκο . φαίνεται να του δίνει περίπου ιδια ικανοποίηση αλλα δεν έχει εδραιωθεί ακόμα η υποκατάστατη συνήθεια)
• μερικές φορές δε μπορούμε να καταλάβουμε γιατι το κάνει και δε μπορούμε να το τροποποιήσουμε.π.χ. οταν πετάει πράγματα απο τα παράθυρα.Το απαγορεύουμε απλώς.... και δε ξέρουμε που θα ξαναβγεί.π.χ. η ανάγκη να κρύβει πράγματα πίσω απο τα κρεβάτια με την απαγόρευση εξελίχτηκε σε κρύψιμο σε όλο και πιο απίθανες κρυψώνες τοσο που πραγματικά εξαφανίζονται και δε μπορούμε να τα ξεθάψουμε (σε ό,τι ρωγμές υπάρχουν στα εντοιχισμένα έπιπλα)

και μερικές απορίες για τον εκπρόσωπο του Δρ Greenspan( Είχα υποσχεθεί και σε παλιότερο ποστ αναφορά για τις δυσκολίες εφαρμογής του floortime)

Με τη θεωρία πάμε καλά. στην πράξη κολλάω.Έχω μειώσει τον καταιγιστικό λόγο μου στην αλληλεπίδραση με το παιδί, προσπαθώ να αυξήσω το χρόνο που περιμένω την αντίδραση του, αλλά στερεύω απο ιδέες όταν αρχίσει το στερεοτυπικό παιχνίδι. όταν βρει ενα αντικείμενο και θέλει να το κρύψει κατεβάζει ρολά και εστιάζει με τόση προσήλωση στο στόχο που δε ξέρω πως να μπώ στο παιχνίδι του.

δεν ειναι κανονικο!!

Το πρωί πηρα το μικρούλι μου λίγο νωρίτερα στο σχολείο για να ξαναμπούμε στο πρόγραμμα της προσευχής.περιμένοντας να μπει στην τάξη , παρακολουθώ το εξης σκηνικο:
μια μαμα- εργαζόμενη εχει μαζί της το 3-4 χρονο κοριτσάκι και σκέφτεται να το αφήσει για λίγο στο νηπιαγωγείο. Πετάγεται λοιπόν μια άλλη εργαζόμενη ( " ειδική δασκάλα"? καποιας αλλης ειδικότητας δε ξέρω - πάντως εργαζόμενη στο ειδικό σχολείο) και λέει το απίστευτο :
δεν ειναι κανονικό νηπιαγωγείο, τα παιδια εδώ είναι χειρότερα.
το κοριτσάκι επιμένει λίγο - θέλω να πάιξω με τα παιχνίδια , λέει . αλλα το χέρι της μαμάς το τραβάει ( έλα εδω θα σε τραβάνε τα παιδια ) και φεύγουν απο την πόρτα του νηπιαωγείου.

Μου εχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι απο το πρωι.Ποια ένταξη , ποια αποδοχή; σε τι μπορώ να ελπίζω όταν οι ίδιοι οι δάσκαλοι του ειδικου σχολείου κολλάνε τέτοιες ταμπέλες ; όταν απαγορεύουν στα δικά τους παιδια να έρθουν σε επαφή με τα "άλλα" ;
Δέ ξέρω να κλάψω , να γελάσω ή να βρίσω.
ΟΚ τα παιδάκια του ειδικού νηπιαγωγείου εχουν δυσκολίες κοινωνικοποίησης. μπορεί να φωνάζουν και να μην έχουν "καλους τρόπους" . τα παιδάκια στα άλλα νηπιαγωγεία τι είναι δηλαδή; δεν υπάρχουν στις "άλλες" τάξεις παιδια με τέτοιες συμπεριφορές;

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Καλημερα! σας ελειψα?

μετα απο τοσο καιρο που εχω να γράψω ζυγίζω πολύ τι είναι αυτο για το οποιο θα θελα πιο πολυ να μιλησω.

προσπαθω να το μαζέψω, να δω "the big picture" , ποιο ειναι το θεμα πισω απο ολα τα θέματα που απορροφουν την ενεργεια μου και τη σκέψη μου.

Καταλήγω σχεδόν παντα στο ιδιο ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!

όλοι θέλουμε να μας αποδέχονται , η ανάγκη για αποδοχή είναι μέσα στην πυραμίδα των αναγκών του Μασλοου πριν απο την ανάγκη για αυτοεκτίμηση.ειναι σημαντικο να νιώθεις αποδοχή απο την οικογένεια και γενικα την ομάδα ,να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου.

το θέμα είναι τι γίνεται με την ανάγκη των άλλων για αποδοχή;

τι σημαίνει αποδέχομαι το διαφορετικο; τη διαφορετική άποψη, το διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης , τη διαφορετική προσωπικότητα,το διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης;

δυο μέτρα και δυο σταθμά ανάλογα με την πλευρά που στέκομαι;

προσπαθώ απλά να αυξήσω το παγκόσμιο ισοζύγιο της αποδοχής με το να σέβομαι τη διαφορετικότητα των άλλων ;και τι γίνεται με τη βλακεία και την ηλιθιότητα; αυτές τις εύκολες "κακες λέξεις" που κολλάμε πολλές φορές αβασάνιστα στους άλλους; ολοι είναι ίσοι αλλά μερικοι διαφορετικοι ειναι πιο ίσοι ;

-

παμε διακοπες

ετοιμαζω κάρτες - πλοίο , καμπίνα, σαλόνι , θα πάρω και εκτυπωτή για ότι προκύψει.
Τραγουδάκια χριστουγεννιάτικα για το αυτοκίνητο .
επιλέγω παιχνίδια για τις "διακοπές"
παρακαλώ να μην έχει απαγορευτικό
και μια μεγάλη προσευχή να περάσουμε καλά
με χαρά και υγεία

FLOORTIME- η κοινή λογική !!

Πως να δουλέψουμε με τη φιλοσοφία του floortime.... αντιγράφω απο τις σημειώσεις μου για να ξεκαθαρίσω τις βασικές αρχές αλληλεπίδρασης με το παιδί.Είναι πολύ σημαντικο να διασκεδάζουν και οι δύο και το παιδί να νιώθει ασφάλεια.Δεν του επιβάλλουμε το δικό μας παιχνίδι, το βοηθάμε να διευρύνει το ΔΙΚΟ του παιχνίδι.

1. Αναρωτήσου: Τι θέλει ;( όχι το παιχνίδι των 10 ερωτήσεων, ακολουθησε το παιδί


2. ψαχνε την πρόθεση του ( τι θέλει να κάνει;)


3. διευκόλυνε τη δράση του. Πώς μπορείς να το βοηθήσεις να κάνει αυτο που θέλει;


4. χρησιμοποίησε αισθητηριακά ερεθίσματα για να υποστηρίξεις το παιδί, ενθάρυνε το
   ( ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΗΡΕΜΕΙ, ΤΟ ΒΟΗΘΑΩ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ)


5. πρόσθεσε ήχο ή πράξεις στη δράση του παιδιου ώστε η αλληλεπίδραση να ΑΥΞΆΝΕΙ αυτα που θα κερδιζε παίζοντας μόνο του.


6. Εστίαζε στην εμπλοκή σου με στόχο να επηράσεις τις πράξεις του παιδιου


7. να ενισχύσεις την ικανότητά του να προβλέπει να αντιμετωπίζει και να προσαρμόζεται


8. οι όποιες φωνούλες/ήχοι του παιδιου να αντιμετωπίζονται με φροντίδα


9. αντιμετώπισε ΚΑΘΕ ΔΡΑΣΗ του παιδιού σα να έχει πρόθεση και σκοπο αλλά μη θεωρεις ότι το να σε αγνοει εχει σκοπο να σε πληγώσει, σκέψου τις ιδιαιτερότητές του.

ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ;

τραβάμε σε μάκρος την κάθε αλληλεπίδραση

• παρεμποδίζουμε παιχνιδιάρικα ( be playfully obstructive)


• κανουμε το χαζό


• κάνουμε το ανοιγοκλεισιμο ενός ντουλαπιου π.χ να κρατησει 5 λεπτα


• δίνουμε πάσες


• σχολιάζουμε (μόνο για να συνεχιστει η αλληλεπίδραση. όχι "μπράβο" και τελειώσαμε...


• ρωτάμε ( ανοιχτου τυπου ερωτήσεις αν γίνεται)


• σπάμε τις εντολές σε μικρά κομμάτια

ταυτόχρονα

• χρησιμοποιούμε απλή γλώσσα


• σιγουρευόμαστε οτι το παιδι βλέπει αυτο που ακούει


• μέτρια ταχύτητα λόγου


• αφηνουμε 10 δευτερα χρόνο να αποκριθει το παιδί


• ο λόγος είναι ακουστικο ερέθισμα που κινείται στο χώρο ( επαια πτερόεντα) - οι χειρονομίες και η επίδραση ( affect - έκφραση του προσώπου, τόνος φωνής) κρατανε περισσότερο και δίνουν νόημα


• ΠΕΡΙΜΕΟΥΜΕ!!

... ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΞΕΠΕΡΝΑΜΕ