Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

αδερφάκια

Αυριο είναι το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου του μικρού.
Την ίδια ώρα είναι και ο αγώνας μπάσκετ που θέλει διακαώς να παρακολουθήσει η μεγάλη.
θα μοιραστούμε πάλι; θάθελα να πηγαίναμε όλοι μαζί.
Δε μπορω ομως να την πιέσω να έρθει σε ένα παιδικό πάρτυ που δεν θα είναι οι δικοί της συμμαθητές.
Οκ , έχει τις δικές της δραστηριοτητες , τα δικα της πάρτυ, και δεν τραβάμε το νασο μαζί της σε ό,τι κάνει.Μήπως τελικά καταλήγουμε να ζούμε παράλληλες ζωές αντι για μια της οικογένειας;
Μάλλον αυτο που με ενοχλεί είναι ότι θάθελα να νιώθει κάτι που δεν νιώθει. την ανάγκη να είναι μαζί με τον αδερφό της.Και αναρωτιέμαι τι ευθύνη έχω γι αυτό.
Μήπως φρικάρω για το τίποτα;
Μήπως τελικά τα παιδια μεγαλώνουν πάντα πιο γρήγορα απο όσο υπολογίζουν οι γονείς;
Μηπως εγω δε μεγαλώνω με τον ίδιο ρυθμό ώστε να μπορώ να αποδεχτώ τόση διάθεση ανεξαρτησίας απο την 7χρονη κόρη μου;

οι υπόλοιποι πως τα χειρίζεστε αυτα;
πολυ θα θελα να ξέρω πως λειτουργουν άλλες ανάλογες οικογένειες σε τέτοιες περιπτώσεις!

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα Μιράντα,
Τίποτα δε μ'ευχαριστεί περισσότερο από τις οικογενειακές εξόδους. Μου αρέσει να πηγαίνουμε οπουδήποτε όλοι μαζί και το προσπαθώ. Αλλά τα παιδιά μας έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας. Ο μεγάλος είναι 9 και η μικρή 2. Έτσι αναγκάστηκα να δεχθώ το αναπόφευκτο ότι κάποιες δραστηριότητες πρέπει να γίνονται χωριστά. Παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας των παιδιών και το πόσο εύκολα πείθονται να μας ακουλουθούν. Άλλωστε η επιθυμία μας δεν μπορεί να είναι πάντα και η επιθυμία τους.
Χριστίνα

MiKy είπε...

Ναι Χριστίνα, κι εγω χαλάρωσα λιγάκι.στο κατω κατω ενα απόγευμα είναι! κάνουμε άλλες δραστηριότητες όλοι μαζι....

athanasia είπε...

Καλώς σε βρήκα!

Ανάλογα και με τις ιδιαιτερότητες του μικρού, βρίσκω ότι πιθανότερο είναι ότι όλο και περισσότερα πράγματα μπορεί να γίνονται "χωριστά". Η αγάπη για τον αδελφό πάει μαζί με την ανάγκη να έχει κι η μεγάλη κόρη εντελώς δικές της στιγμές. Ίσως μάλιστα η αγάπη να γίνεται δυνατότερη όσο λιγότερο "χρειάζεται" να είναι τα δυο αδέλφια συνεχώς μαζί...

MiKy είπε...

Καλως ήρθες Αθανασία!
αυτη είναι και η δική μου ελπίδα. όσο λιγότερο "βάρος" νιώθει τον αδερφό της και όσο λιγότερα αρνητικά συναισθήματα της προκαλεί αυτό το χωριστα, τόσο περισσότερος χώρος δημιουργείται για να δυνάμωνει η αδερφική αγάπη.